Kifoz'un Yeri Dizimin Dibidir

2012-02-09T20:23:00.000+02:00

sigara içerken aklima geldi
'kendine malik (!) arıza erkekler' tarafından büyütülmüş kadınlar olarak, ne büyümeye doyuyoruz ne de arızalıklara. allah başımızdan eksik etmesin derler ya. öyle diil bu bence. yoklukları varlıklarından daha iyi olabilir. olmadıkları bi hayat deneyimine sahip olmadığım için aksini tahayyül edemediğimden tüm korkum.

2012-01-30T13:36:00.000+02:00

ses1: olmuyo neslicim.
ses2: o zaman hala neden deniyosun?
ses: duramıyorum
ses3: ezberden konuşuyon bak şimdi. denediğin falan yok. mal gibi çırpınıyon.
ses4: alışmış götte don durmaz
ses5: o öyle diil aslında. alışmış kudurmuştan beterdir.
ses: kudurdum ben.
ses7: vaz geç ve devam etme.
ses7: thy şubata özel kampanya yapmış neverland'e

dinimiz amin.

2012-01-25T03:28:00.000+02:00

gariplik olsun ya da manalı bişeler buliim die arandım durdum. 304 de aynı 203 de; kaldı ki ben 203'te hatta o tarafa bakan odada ilk kez kalıyorum.

çantamda bundan öncekilerden farklı olarak fazladan 2 hard disk, 3 kamera, bi desktop, 9 kablo, pipe, french press, çekilmiş kahve, bi çift şişe örülü garip alacalı renkli ip, kubar ve gçb kaşesiyle geldim.

değişmeyen şeyler var elbet: resepsiyondaki çocuk. çok büyüdü. yıl hesabı yaparken restorandan resepsiyona macera dolu hikayesini de atlamamak lazım.

şimdi düşündüm bi an ''öncekilerden farklı olan''la ''ilk'' arasında bi fark var mı? ilk dediklerim de var çünkü bu sefer. o yüzden dedim

2012-01-20T21:08:00.000+02:00

çok şey birikti yazıcak. fotosu bile belli de zaman lazım azcık.

fırat karikatürlerine fena sardım bu ara. okuyup okuyup kopuyorum hatta bazen birileriyle konuşurken fırat'tan satırlar geçiyorum e kendi kendime konuşuyo gibi oluyo o zamanda.

bernard cornwell'in arthur şeyinin son kitabını yeniden okuyorum. son ama bu sefer valla son. rüyalarım mutsuz hikayeler oldu bu ara bi kere daha derfel oliim de sonra söz bi dahakiler kendi rüyalarım olcak.

nükrettin abi vardı bi de. oduncu numan'ın karısı feriştah hastaydı nükrettin'e hep sıkıştırıyodu kuytuda, nükrettin yok dedikçe feriştah azıyodu. delikanlı arada bir babasına basılıyodu kabak başına patlıodu. eee insanın adı çıkıcaana canı çıksın. amin töööbe ....

2012-01-11T16:58:00.000+02:00

düşündüm de herkes bişe istiyo. ben de istiyorum. kimsenin benden bişe istememesini istiyorum. 'yoğum ben' istiyorum.

belki de saçlarım dökülmez. ya dökülrüse diye götüm attı ondan kestim sanırım. ama'lı cümlelere başlamadan saçlarım, kendileri istemeden ben kestim gitti. ama yine de belki... dökülmez

2011-12-31T16:15:00.000+02:00

geleneksel yıl sonu muhasebesi yapmak icab ediyo sanırsam da bilemedim neyi hesaplasam diye.

resmin içine girip bakınca anlat anlat bitmezler var

ordan bakınca klasik nesli halleri olaylar var

tek tek hatırlayınca yuh aq bi o eksikti dedirten 'e bundan başkası da beklenemezdi'ler var

her sene olduğu gibi beklenmedik komik kazalarla kendimi yaralama hikayeleri var:

çatıdan inmeye çalışırken balkona düşüp elimi incitmek en komik olandı.

memleket meselelerine darlanıp girdiğim bunalımı kamufle etmek var:

içeri alınan tanıdıklar, yanlışlıkla ölen insanlar... hepsiniz yazsam tek tek yılın gerisi gölgede kalır.

sabahında hatırlamaktan utandığım sarhoş hikayeleri var:

dans ederken çocukları karıştırıp gey olanla öpüşmek.

verilip alınan kilolar var:

önce 9 verdim sonra 4 aldım şimdi 2 fazlam var gibi bişe. tam da hesaplayamıyorum aslında ruh halime hangisi yakışıyosa idal kilom o sanırım. nasılsa hiç bi zaman paket gibi götü olan tay gibi bi kadın olamiicam. buna da şükür.

taşınılan evler var:

kifoz hala dizimin dibinde ama kendisinin ayaklarımla olan ilişkisini keşfettikten sonra kendi yerimin neresi olduğuna dair daha net bi hisse sahibim nihayet. en güzel yer henüz gidilmemiş olandır kafasıyla hacı aklımda bi yer var adresi bi tarif etsene arasında bi haldeyim. (eeran moderasyonunda gerçekleşen bi bitmeyen sigara istiyoruz etkinliği esnasında hayatımın en taşşaklı dank etme olayını yaşadım) maşallah.

gidiş başlıklı sevgili hikayeleri var:

allah eksikliklerini yaşatmasın. amin. kankadan sevgili oluyo da sevgiliden kanka olmuyo bi aşamada ya yatağa bağlıyosun ya da ukte kalan hıyarlıkların hesabını kesip gerginleşmeye. ama hep olsunlar hiç gitmesinler.

şahane insanların şahane düğünleri var:

onca bekleyişten sonra ankara'yı tek geçmek isterdim ama sanırım silivri en gözde düğünümdü. en azından gülesin ve yiğit evlendiği zaman girdiğim 'allam galiba ölücez' triplerine girmedim hiç birinde. hepsini olgunlukla karşılayıp üzerime düşeni yapıp makyaj yaptım.

yaz boyunca bitmeyen teras sohbetleri ve sabahına damda doğan güneşle birlikte uyanmalar var:

en favorim 500. tivikimin sabahı. ama o gece kendi kendime sohbet etmiştim sanırım :)

uçak korkumu atlattığım yolculuklar var:

'korku öyle olmaz böyle olur'muş dedirten okyanus üstü türbülans hikayesi esnasında uğur'a baktım hocam yapcak hiç bişe yok bak hostes nasıl da sakin dediği an hayatımda yeni bi dönem başladı.

hala tek çocuk olmak var:

canım istemiyo işte daha iyi bi neden olabilir mi sorusuyla bişeylerin cevabını almak istercesine manasız inat edişlerimin hastasıyım. anlaşılmadıkça da tek çocuk olarak kalmaya, daha da yaramaz, bencil ve ikiyüzlü olmaya devam edicem sanırım.

yapmazsam çatlarımlarım var:

son ve en gereksiz hareketim saçlarımı emekli öğretmen gibi kestirmek oldu sanırım. en sevmediğim huyum. kabak gibi koca kafamla bön suratımı aynada her sabah görmek zorunda kalmaktan daha travmatik bişe götümde patlamadığı sürece de yapmaya devam edicem sanırım :( zaten önemli olan iç güzelliği di mi aq?

iyi ki'ler var:

sınıf arkadaşlarımın bir kısmı ajan (neyin ajanı bilmiyolar ama..) olduğumu düşünseler de başka insanlarla başka şeyler her zaman taze tutyomuş bunu anladık.

sanırım cevabı ben de bilmiyorum allam galiba aklımı yitirdim dedirten şaşkınç sorular var:

''cemal süreyya kim?'' gibi

'hayaller gerçek olmak için vardır'lar var:

şahane bebekler doğdu bu sene. favorim içine murat almedar kaçmış kuzen bebeği ege. bin sene sonra bile hatırliicak olsam gülümseticek 'alibeyköy merkez evs yapsın herkes' halil de favorim.

'off mutsuzluktan yerlerde sürünüyorum'lar var:

arnavutköy'den gidince bi sırt çantasında 3 parça kıyafetle bir ay geçirip aynı kazağı yıkamadan 4 kere giydim. alkış.
nası değişti anlamadım gitti'ler var:
artık sıtarbaksta adımı sorduklarında nesli değil 'neslihan' diyorum.

bu yıldan da oldu. afferim.

yeni yıldan dileğimi düşündüm bilemedim. her sene olduğu gibi bu sene de bir mini one diliyorum elbet (ama ilk kasa). bu klasik. sanırım olmiicanı olsa da bi sike yaramiicanı bildiğim şeylere dilek diyorum. gönlümden geçip ulan ne güzel şeyler bunlar dediklerimin hepsini zaten kafada oynayıp benim olcaklarını bildiğim için dil'lendirip de bu da dil'eğim dersem olacaklara haksızlık ediyomuşum gibi geliyo.

derin nefes alıp dalıyorum 1,2,3 hıppppp :)

2011-12-17T05:06:00.001+02:00

bak!
kaç yaşımdayım? nerdeyse 32 oldum.
kaç senedir bu işi yapıyorum?
de ki 8
kaç tane buna benzer gavurlu 'gençlik değişimi!' yaptın?
de ki 20
peki kaç kere otelde kalmalı iş yaptın?
de ki 10.000
kaç kere gece katılımcılarla çıkıp bi aşamaya kadar gözkulak oldun?
de ki 5.000
peki kaçında insanlar götüne kadar kadar sarhoş oldu?
de ki 8.500
peki kaçında birlikte iş yapmak için 5 kere görüştüğün adam götüne içip sana değdirdi de sen posta koydun?
...
peki kaçında katılımcılarınızdan biri götünün bile yerini kaybedip vücudunda içicek yer bulamadıktan sonra alkolü ziyan edip odakule'de ağzına burnuna tekme yedi?
...

interkalçırıl höppelelei pörsınıl şölölö sikiyourm. adın ne nesli? burda ne işin var? neyin peşindesin? ekmekse derdin neyse parası verelim siktir git kendine prada çanta al. ama diil sanırsam. nikahına almadın. nüfüsuna kaydettirip vasisi olcak yaşta da diilisin milleti. yapcak bişe yok. herkesin tuttuğu kendine.

bu soruların hepsinin bana göre ya da kendi doğasında tarafsız bi takım cevapları vardır ama her hangisi olursa olsun bende bi tek his var: te amına koim ben bööle işin. artık öyle baydım ki tarkan'ı host etsek sikimde olmaz. bi yandan da işin bu tarafını yapcak yaşı geçtim, hadi yaşı geçtim takatim kalmadı. zaten derdim sanırsam iş diil. e sevişmek desen o da bol bereketli maşallah. nie koşuyorum nie? eskortluk yapcak yaşa geldim bi kere de başkaları beni host etsin aq ya!

peki neden 93'lü bi kız ben araf'ta tuvalete girer girmez boynuma atlayıp 'aaa sen tog'dan neslihan'sın ben seni feysbuktan biliyorum' dedi? çünkü osursam feysbuktayım. çünkü ben hala araf'a gidiyorum. (balkan kafası dans etcek başka yer olsa ayak altı giderim belki) çünkü hala genç gönüllüler bütün dünyayı tog'lu sanıyo.

kimdiysem, kimleydiysem, ne yapıyodumsa geçti artık. 10 senede bir iğne topuk platform taban botla giyilen bol paça kotun üzerine kürk yelek moda oluyo diye biz de 10 senede bi ille varoş mu olcaz? bi kere giydik geçti. el örgüsü süsü verilmiş annane hırkaları da moda 10 senedir onu niye giymiyoz?

bak dayak yiyen kız oteli inletmiş, şimdi kendine dönüş bileti bakıyo ben de odama geldim pijama giydim, blog yazdım dişlerimi fırçalayıp yatıcam.

bu arada ayaamda bi çıkıntı oldu ya platin pörtledi ya da kemik çıktı. bittikkk :S

2011-12-15T13:11:00.000+02:00

bazen karı gibi hesap tutup sonra da çıkan bedelle yüzleşebilmek için biraz bahane biraz da olanları gıdım kadar da olsa anlamlandırabilmek için bazı sebepler bulmak lazımmış. buldum da anlatasım yok. sebebim, bahanem mırzırım çok, belki bi gün anlatasım gelir ama bedelim şu: yalancı, gelgit akıllı eserek orospu biraz da çıkarcı olduğuma gerçeğiyle şakacıktan laf sokmalarla oynaşarak değil her sabah bunla uyanarak kendime inanarak yaşıyorum artık. içim rahatladı biraz. iyi olmak aptalların mesaisi aq, o kadar vaktim yok benim. okğğuyom ben yaaa!

rüyamda ak sakallı dede gördüm, dedi ki: kapı eşiğinde iyi dileklerle adımı anan arkadaşlarım da var :) valla laf sokmak için diil bunu yazışım. hep başkaları götboksıç olmiicak ya neslim biraz da dön kendine bak hikayesinin dersi bunlar. herkesin başına gelio. sıra sende. kendisine iman ediyorum şimdi, elindeki asasının şeklinden kolye ucu yaptım azcık lanetleneyim diye boynuma taktım.

bu geldi bu oldum n'apim. herkes kadarım zor olan bunu farkına varmak oldu ama oldu. yaşasın halkların kardeşliği.

bir süredir kendimi beşiktaş maçlarını heyecanla izlerken buluyorum. fenere küskünlüğüm nefrete mi dönüştü ki beşiktaşa kalbim atar oldu bilemedim. sevgili aldatmış, anneye yalan söylemiş işi yürüsün diye arkada iş çevirmiş bi insanın bi gün takımına küsüp başka takıma içinin akması garip olmasa gerek.

iltahaplanmış sinir uçlarının da etkisi olabilir tabi ama bi yandan da herşeyi beynimin yanmasına bağlamak biraz ayıp olur diye düşündüm, ne de olsa dışarda hayat devam ederken herkes kendi hikayesinden bildiğini yapmaktan, olduğunu yaşamaktan şaşmıyo :)

yine de sarı lacivert kundağım aşkına 'yarraaaaamıı ye fener yaraaaammmııı ye fener yarramı ye yarraaamı ye fener....' duyunca içim bi sızlamıyo diil. 52 kg oldum biraz totom jöle gibi oldu bıngıldıyo azcık. esneme germe hareketleri yaştan kelli yavaş sonuç veriyo ama ekmeğini yiyorum alla şükür.

beşiktaşım gücüne güç katmaya geldik :)

2011-12-13T15:01:00.000+02:00

bu oğlanları anlamakta güçlük çektiğim bi dönemdeyim yine :)

2011-12-06T13:38:00.000+02:00

aile ve anadolu yakası yaşantısı...

12 yaşıma kadar her hafta kokoreçin dünyanın en güzel yiyeceklerinden biri olduğu iddia edip 'aazının tadı olsa burnun bokunu yerdin' diyerek de bi de üstüne gaza getirmek oyunlarıyla manasız bi baskı yapan babam bana geçen geçe yediğim acı ekşi çorbanın içinde çok fazla soya fasulyesi olduğu için 'soya genetiği en çok değiştirilen şeylerden biri, sen cahil misin nasıl soya yiyosun?' diye celallenince minibüs caddesinde sinyal veren minibüs görmüş kadar şaşırdım, heycanlandım, yadırgadım.

sen zamanında beni kokoreç yemem için zorlarken cahil miydin? diye sorasın geldi. çocuk yaşta çocuğu olunca insan, olgunlaştığı vakit böyle gel gitler yaşayıp ne dediğini bilmez halde olabiliyomuş demek ki. üzerinde durmamak lazım.

2011-12-02T17:10:00.000+02:00

bugün bi homoluk, bi iç sızlaması, bi özleme...
olmasın n'olur!

2011-11-25T11:04:00.000+02:00

o iş olmaz hacı diyesim var leonard'a.

2011-11-12T01:22:00.000+02:00

kaşımaktan her yerim yara olamk üzere. bi sırtım kısmen iyi. oraya elim çok yetişmio çünkü. uçaktan iner inmez doktora gittim. bana öcü gbi baktı doktor. allahtan yüzümde bişe yok. üstünde bişe gezmiş olabilir dedi :) sen de gez doktorcum üstümde diyesim geldi. allahtan demedim. yapmadığım şey değil. şahane bi iğne yaptı. kaşıntı falan yok şimdi. ilaçları alıcam 2 gün geçmezse yine gitmek lazımmış. gelir gelmez herşeyi makineye koydum / ama yıkamadım :) 60 derece ve üstü olmalıymış. bu sabah stockholm'de bi çocukla tanıştım. onun arkadaşlarına da olmuş geçen hafta. bi salgın varmış. eşyalarını yıka dedi :)

kenan'ın üstünde nie gezmedi acaba bu böcekler? dün gece o mal uyurken ben aşaaa indim. 44 yaşında olduğunu idda eden ama bence 24'ten fazla olmasına imkan olmayan biriyle tanıştım. şahane sarhoştu öyle ki sallanarak konuşmasının yanı sıra nereye baktığını anlayanın etrafında, 4 küsüre bölünce türk lirasını heasbedebileceğin kron işaretleri yanıp sönerek 'bu geceki ödülünüz bu'' diye yazan levhalar beliriyoudu. bana isa'yı ne kadar sevdiğinden bu sevgiyi anlamak için henüz çok genç olduğumdan falan bahseti. sonra ısrarla hostelin kapısını açmamı rica etti! benden. 1 saate yakın sohbet!endik. giderken bana aslında şu anda beni boğarak öldürebileceini ondan korkmam gerekitiğini söyledi. ama isa'ya inanmak için doğru zamanı yaşamam için bana bi şans daha verdiğini ve ölmeyi hak etmeyecek kadar katolik bir italyana benzediğimi söyleyerek yanımdan ayrıldı :) bence paltomun kapşonu yüzünden beni katolik sandı... neyse bu onun kendi kavgası.

iyi geldi soğuk hava. bi kendime geldim, tabi gecenin 12'sinde eve gelip kaloriferin yine hava yapmış olası başka türlü soğuk hava etkisi ama olsun. 25'inde bu cihangir macrası da bitiyo. nerde bitiyo onu henüz bilmiyorum ama bi süre 60 derece ve üstü çamaşır yıkanması gerektiğinde deterjanı nereye koymam gerektiğini bilmediğim için utanç duymayacağım. çünkü nezihe abla çamaşır makinesini bu dünyada en efektif kullanabilen temizlik ablası bence.

2011-11-10T22:51:00.000+02:00

geldiğimizden beri ilk ve son kez kenanla takılalım dedik. helin'i aradık. helin bi geldi hüngür sümük ağlıyo. siktiğimin van'ında bi arkadaşı otlede göçük altıda kalmış hala haber yok. bişe hissedemiyorum abi artık böyle durumlarda. sinirden her yerim kasılıyo sonra sikiiim diyip geçiyorum. ne aklım kaldı tüm olanları alıcak ne ruhum duyduklarıma kırılacak... aq!

neyse sonra kös kös takıldık. oskar'ın mutlaka gidin dediği göttt street'e doğru yollandık. önce fizibilite yaptık. sonra dünyanın en boktan hot dog'ını yedik. günlerdir sürekli bi takım mekanlarda bi takım menülerden cici yemekler yediğimiz için leşe bağladık. 7eleven'da yemek üstü kahvemizi ice age oyuncağı veren kinder eşliğine içtik. fizibilite esnasında gözümüze ilk kestirdiğimiz bara girip biralara dalıp o senin bu benim dedikodusu yaptık elbet.

bu akşamla ilgili bazı hayal kırıklıklarım var.
1) buraya gelmeden önce tam olarak tarif ettiğim en sarışın en jilet en geyik isveçli çocuk yazması oldu. aa i've been in turkey so many times 'çok iş az para' diyen bi grup züppeyle tanıştık. marmaris alanya falan dedi. muhtemelen alanya'da marmaris'te rus siktiler ki 'çok iş az para' demeyi biliyo türkçe. hemen toz olduk :) ama bu arada 'how to say i wanna make love with you in turkish' falan dedi. koştuk biz de kaçarken :)

2)adını şimdi yine unuttum (mesut diyesim geliyo da diil) ama geçen gece tanışıp şahane fırlama olduğunu düşündüğüm kesin öpüşürüm diye simasına tik attığım bi çocuğun aslında saftiriğin teki olduğunu ve bu dünyada heralde bi babamın çakmadığı ck'ya çaktığını öğrendim. (kenan anlattıkça anlattı. sus yeter dedim. olm ben baştan söölim de sonra bana nie söölemedin deme falan dedi :)) kısmet diilmiş.

şimdi tüm bunlar bi yana en önemli derdim vücudumda çıkan ve deliler gibi kaşınan küçük kırmızı noktalar. dün gece koca bi löp kırmızı et yedim. kesin ondan. biz gelirken sigorta yapmayı unuttuk. gelemeden önceki gece internetten yapalım dedik ama o gece diil internetten sigorta yaptırmak chat bile yapamayacak haldeydik ikimzde. sonra bugün oskar benim için bi sigorta yaptırdı ama doktora gidecek vakit olmadı. yarın gece koşa koşa doktora gidicem. bu arada kırmızı bana hiç yakışmıyo bence.

bi tarafım da ya uyuz oldumsa diyo. 1 hafta önce nazlı'yla yattım ama o uyuz olmuş olsa söölerdi. ya da? sölemezdi, şu an aklında olan en son şey uyuz olması olabilir ya :(

ahahaue bi de, bira içtik kenan zuuurraattkğğğ die geğirip utandı ve dedi ki ''şimdi türkçe konuşuyoz ve bizi kimse anlamıyo ya geğirindiğimde de kimse anlamiicak sanıdm boş bulundum''...
hehahauehueheuehuehu. bi kamre gerek olanları anlatmak için bazen kelimem yok!

şimdi daha fazla kırmızı leke edinmeden içinde bulunduğum sağlık koşullarına şükredip yarın geceye kadar bu tonlara yakın kırmızılıkta kalmayı diliyerek yatmaya gidiyorum. bi tshirt gördüm üzerinde how to draw owl? falan gibi bişe yazıodu. almak farz. ofise asıcam okuldan mezun olduğumda. artık kim giyerse. haa bu arada esin sende sweatshirt'ün var die msj atıcam. unutmiim.

içimden geldi bi de bu...

2011-11-10T14:09:00.000+02:00

gösterip vermemek!le bakıp da görmemek arasındaki yer:
bakmazsan alamazsın! da olabilir,
kör müsün daha neye bakıyosun da olabilir
almayı bilsen bön bön bakmazsın da olabilir
versem alabilir misin de olabilir
alamasan da gör yere de olabilir
verdim almadın ki de olabilir
gördüm ama vermeye değmez de olabilir
baksan bile aldığına değmez olabilir
versem versem görene veririm olabilirm

sonra şöyle yazdım tivikır'a: gösterip vermemek!le bakıp da görmemek arasındaki yer sadece ergenlerin rezervasyonsuz girebildiği bi dilemma ki herkes giremez. amin

meğerse aynı esnada başka bişe olmuş ve bu tivik cuk oturmuş benim tivike ve sanki ben cvp veriomuşum gibi olmuş. nazlı dedi de aydım olaya. ve hemen sildim hemen elbet. bu ara pek moda silmek söz konusu arkadaşın kendisi olunca. n'apalım abi. buysa budur. yoruldum valla olmayan olamayan ama hep durduğu yerde duran hallerimizden. kafada kur yap işlet devret. testa ai piedi

2011-11-08T21:55:00.000+02:00

burda hayat çoook yavaş :) lsu ofiste saat 15:30'da iş konuşmanın yasaklandığı geleneksel kahve içmece var. kurabiyeler şekerler mumlar... herşey nizami, olması gerektiği! gibi. medeni. konuşurken söz alıo olm insanlar burda. şakaaa

saat 17:46 denmişse o otobüs 17:46'da gelir.

bin kerelik tecrübeyle sabit ne italya'dan ne portekiz'den... çıplaklığı dert edinmeyip en cömert davranan kuzeyimin insanı. 4 yıldızlı otelden bozma hostelimiz adeta bir cennet. koridorda duştan yeni çıkmış ıslak çıplak üçgenler :) (ve daha da iyisi sarışın değiller)

ve elbette girdiğimiz ilk italyan restoranında sipariş verirken bize nerelisiniz diye soran konyalı kardeşim. a pardon kulu'lu :)

gündüz iyidi ama gec s.ke s.ke giydik yünlü çizmelerimizi ve eldivenlerimizi.

şimdi hazır ekiple başladığımız toplantının selametinden emin olduktan sonra tek gündemim elbette buraya gitmek.

muhafızlar yakalyınnnn :) tayfaaa ateşşşşş!

evet yine yeni yeniden stockholm. saat 19:00'da 23:00 sandığım şaane şehir. bi düşündüm yaşanır mı burda die? burda doğmuşsan evet ama bi kere yemişsen sağın solun tozunu! olmaz olamaz. doğasına aykırı bünyenin. iki votka içer dönersin anca.

pastilimiz theraflumuz her daim cebimizde 3 gün takılmaca... bu arada kenan'la başka türlü tanışıyoruz. birlikte yolculuk en uygun egzersiz bunun için. artık daha çok eminim kendisi insan değil bir belirli etkinlikler ve davranışlar abidesi. düzen kumkuması.

kur ir mana maya?

2011-11-07T02:20:00.000+02:00

akşam hakanla kösüp biraz maçların geniş! özetini seyredip biraz bilbao-barcelona maçına baktık. maçın son 7-8 dakkası şahane geçti. böyle futbol olsa keşke hep.
akşam eve gelince düşündüm. bilbao-barcelona maçının heyecanı ve futbolun futbol gibi oluşu bu hayatta ne çok şeyden yoksun olduğumu hatırlattı bana. çünkü tam o esnada
mesela fb tv'de seksenbininci kere 6 kasim şerefine! fb-gs maçının tekrarını veriodu ezikler. geçti olm o maç.
mesela kanal d'de incir reçeli isimli sikik ''hiv+'im ben yani bi nevi aids'' replikli salak film yayınlanmaktaydı
mesela birsürü tanıdığım sevdiğim insan vanlı kardeşleriyle bayramı kutluyo!du. çok güzel fotolar var feysbukta tivikırda. gurur! duydum.
mesela tam o anda birileri lazlara kürtlerin deniz görmüş versiyonusunuz siz dediği için kavga etmekteydi
mesela ben türk parasını dolardan mı sek'e euro'dan mı sek'e çevirirsem daha az zarara gireriz hesabı yapıodum kenanla telefonda
mesela annem akşamdan beri 4. kere beni arayıp 'nesli bak sakın içme çocuum arabayla çıktın çok yanlış bişe içkili araba kullanmak' diyodu.
mesela nazlı kardeşimiz henüz adapte olamadığı doğal ortamından 'abi ..... ' diye cümleye başlayıp konuşmaktan utandığı şeyleri susarken bir sonraki rotasını çizmiş kafasında bana yol tarif etmeye çalışıodu

mesela...
hepimiz homoyuz demiştim dün. görüyorum ve arttırıyorum: mesela
hepimiz olabildiğimize inandığımız kadar'ız dersek hata, büyük hata etmiş oluruz. kAdAr çok sakıncalı bi kelime.

2011-11-06T02:01:00.000+02:00

çok içtiğim geceyi takip eden 24 saatte küre girdiğimde kafaların en iyisini yaşıyorum. cümlelerim tane tane, elleşmelerim içime değe değe... öpüşmek her zaman en sevdiğim etkinlik zaten :)

2011-10-29T18:50:00.000+03:00

kusmuk! dün gece bi arkdşm 'biri kusarken öyle tazzikli kustu ki bahçeyi suluyo sandım' dedi. maşallah amin.

kırılma çünkü sen zaten umarsız duygusuz inatçı doğrusu yanlışı belli olmayansın. öznesine sormadan varsaymak en bildiğimiz en sevdiğimiz. kafa kafaya verip birbirinize kurulurken bana mı sordunuz aq?

2011-10-25T04:12:00.000+03:00

ya paranoya bulaşıcı ya da bulaşmaktan paranoyaya bağladık! hayırlara vesile. amin bismillah. şimdi de adresi girmek için 3'e basın. alo?

2011-10-07T21:31:00.000+03:00

şimdi bi şarkı dinliodum farkettim ki ben de dahil olmak üzere etrafımdaki herkes olmayan şeyler için ya da olmasını istemediği şeyler olduğunda viklenio.

olmayan şeyler için viklenmekle olmasını istemediğin bişe için viklemek arasında ne fark var? olmasını istemediğin bişe olduğunda aslında bi şey olmuştur ama senin istediğin olmadığı için olmamıştır. olmak ne aq?

neyse aslında ben şey diicektim: olm insan olmayan bişeye nie viklenir ki? kendi kendine konuşuyo gibi hissetmiyonuz mu öyle zamanlarda? siz deli misiniz? ben diilim mesela :)

2011-10-02T23:16:00.000+03:00

hiç bişe konuşmadan, kendince varsayıp sırf uzak kalındığı için kafada kurup ''vay anasını demek öyle olunca böyle oluyomuş'' cümleleri kurmak sonra bi de nazik olmaya çalışıp ima dolu mesajlar vermektir belkide terketmenin en kolay yolu!

çok yalnız bırakıldığımı hissettiğim zamanlarda ben sanmıştım ki bazı durumlarda mesafe yakınlaştırır hatta bağlar eksik kalanları. demek ki neymiş? o pantolondan öyleymiş sana nesli!

çünkü günün sonunda bendim kafasına eseni yapan ve işleri kolaylaştırdı belki de 'siktirip gittin' diye serzenişte bulunmaya arkamdan.

şimdi kimse-ler-le birlikte uzaktan uzağa nasıl görülmek daha kolaya geliosa ordayım ben! tavşan mavşan farketmez :S

2011-10-01T20:25:00.000+03:00

ilk defa tek ve boş kaldım bugün... veeee hayırlı olsun! şimdi susamıyorum. delgadina kafası geldi sandımdı meğerse kafası diil kendisi gelmiş.
bi laf şimdi daha çok seviyorum ve yetkililere süslenmek istiyorum: o sana pantolondan öyle geliyor!

http://www.buradanyetkilileresuslenmekistiyoruz.com/

2011-09-28T19:25:00.000+03:00

dün karının biri hoşlandığı çocuğun benle kırıştırdığını düşünüp elemandan da karşılık alamayınca gelip bana kaynadı sarhoş sarhoş. anamı sikti vır vır! pisişiğe bağlayıp 3 soruyu belki 100 kere farklı şekillerde din dersinde sözlü yapan hoca tadında sordu da sordu. duymak istediğinin peşinde olunca insan her çeşit acınası duruma düşmeyi göze alabiliyo demek ki! merak ettiğim şeyse şu: duymak istediği şeyi gerçekten yaşamak istiyo mu? peşinde olduğu şey duymak istediğini alıp haklı olduğunu anladıktan sonra gururunun yerlerde olmasına aldırmdan (belki de yerlerde olan egosu yüzünden kör-leş-tiği için) devam mı etmek acaba? ben de o çeşitten olmak istiyorum.

ben ki hayatımda tanıdığım en dokunmadan mutlu olamayan, iletişim kuramayan... şimdi insan denen osuruklu varlıkla göz göze gelince bile miidem bulanıyo.

son zamanlarda en çok düşündüğüm şey bi insanın psikolojik olarak mı yoksa fiziksel olarak mı taciz edilmesinin daha can yakıcı olduğu?

son sözüm: teşekürleeeer türkiye bizleri seçtin diye bizleri seçtin diye :) turkcell gözümü bu reklamlarla boyayıp beni düdüklemeye devam ederken daha altında binbir çakallık olduğunu bildiğim halde hala kendisinin müşterisiysem bu onun başarısından çok benim mallığımdandır.

saygılar
adım nesli!

2011-09-24T00:00:00.000+03:00

bana kim öğretti insanların ağzının ortasına bi tane yapıştırmak ayıptır diye? anne senin aq!
baydım yeminle

..... dönerken aynı zamanda kendi etrafında da dönebilen dünyanın aq. bu kendi etrafına dönme olayı çok acayip bişe olm. ööle sik gibi dönüyon kendi etrafında. arada bi dönenin kendin mi yoksa dünya mı olduğunu da unutmak tuzu biberi. yavaşşş yemek lazım acıyı sonra çıkarken acıtıyo diolar. son zamanlar en keyifli seremonim acıları löp löp yemek sabaha karşı, çıkarken bi kere bile acımadı ama. ne iş. giren bana mı ki çıkarken acısın. sikimde bile olmaz kaldı ki sikim bile yok lafını bu yaz başı çok sevdiydim ya. ne iy etmişim. siki olanları da gördük ayrıca.
bu yaz bin kere bisikletten yola uçuş çatıdan terasa düşme merdivenden kayma kazam oldu ya bu akşam farkettim ki hepsi de kafamı ya da kolumu sinirden 'bi camdan içeri sokup çıkaramam inşallah da kopar die' dua ettiiim zamanlardan sonra olmuş. şimdi ben kendime bilemden zarar mı vermiş oluyorum? yok! zarar vermenin ne olduunu söölim başka kelimelerle: kendini dünya kadar sanıp dönerken etrafındaki herşeyi yıkıp döktüünü bile farkına varmadan şuursuzlaşıtığında hala cümlelerine ...ama ben ne yaptımsa bi zavallı olduğum için yaptım senin de amına koyarken farketmedim diye kendi söölediğin yalana herkesten önce inanmaktır. insanın kendi sööledi yalana inanbilmesi kadar da şık bişe yoktur en bencilinden... şimdi dama çıkıcam inerken de düşmiicem terasa. sonra aşşa inip bisiklete binicem, uçmiicam yola çünkü kaskımdaki aynayı kullanıcam ortaköyde araba sıkıştırırken. demek ki neymiş: birileri sıçarken acıyo diye herkesin ki de aciicak die genelleme yapmamak lazımmış.
göt de olsan sonunda delikanlı kalabilmek lazım. tanıdığım büssüürü göt ama delikanlı gibi göt insanlar var neyse ki :) yüzlerini unutmuş olasam da hala ordalar

2011-09-23T02:30:00.000+03:00

Şimdi derin bi nefes alıp son 24 saat içinde neyin -nelerin peşinde olduğunuzu bi hatırlatın kendinize. Derin bi ne nefes alın ama sakın bırakmayın. Aklınıza getirdiğiniz her ne/ler varsa...

İşte onlar var ya

YEMİŞİM .......
derdini
işini
aşkını

yalanını
tribini
gündemini
peşnde olduğunu
vırvırını
ofunu pufunu
raporunu
sınavını
planını
takvimini
sana göre olanını
bana gireni çıkanı
görüp de görmezden geldiğini

Şimdi bırakabilirsiniz. Herkesin tuttuğu kendineydi

2011-09-16T22:33:00.000+03:00

kalkışta inişte ve kemer ikaz ışıkları yanarken kemerimin bağlı koltuğumun dik ve masamın kapalı konumda olduğundan emin olmam gerekitği konusunda gayet ikna olmuş durumdayım. hatta kendi güvenliğim için oturduğum süre boyunca kemeri bağlı tutmakla ilgili de hiç bi derdim yok. el bagajımı baş üstü dolabına ya da koltuğumun altına çıkışları engellemiicek şekilde de koyma konusunda çok hassasım. ancak neden iniş esnasında güneşliği açtığımızı anlayamıyorum. herşeyin olduğu gibi bunun da bi nedeni var-mış

bazen önerileri değil de öneriliş şekillerine çok takıyorum. ortak kullandığımız tuvaletlerde ''tuvalet kağıtlarını çöp kutusuna atmak'' ve ''kolzete tuvalet kağıdı atmamak'' şeklinde iki farklı şekilde kurulan rica cümlelerinde olduğu gibi... tuvalet kağıtlarını çöp kutusuna atın diye yazan bi işletmeyle klozete tuvalet kağıdı atmayın diye yazan bi işletme arasında müşterileriyle kurduğu ya da kurma ihtimali olduğunu düşündüğü ilişkiye istinaden bi seçim yapma durumu var mı? (aslında burda bi soru daha var: işletme nerede hangi hizmeti hangi sınıfa verio... offf deliriom galiba) ya hiç bişe yazmayanlar ne oluyo o zaman?

bi de bu akşam asgari ölçüde dini patiklerini yerine getiren müslüman bi kadının içki içip çakırkeyf olmuş bi erkekle sohbet ederken ne kafası yaşadığını çok merak ettim. benim biraz geri kafalı kitapsız insan kafası yaşadığım kesin de diğeri de şahane fantastik olsa gerek. farkedip sonuna nokta koydukları +1500 fact daha vardır heralde. afferim onlara. bi de +1500 illusion da promosyonu oluyodur belki. fact ve illusion birbirine denk gelen kıyaslamalar diil ama burda... siktir et! ayrıca neden ingilizceler onu da bilmiyorum. derviş'e sormak lazım.

sormak lazım gelen başka şeyler de var. söz konusu özne her kim ise

whatever i say it's alright ya da whatever i do it's all good

olmasa olur mu? öye olduğu için değil kabulün olma ihtimali olduğunu düşündüğüm için sorasım geldi.

bi de emin olduğum ama zaman zaman katılmadıklarım var.

silence is (not?) the way

bi de hak verdiklerim var. yine söz konusu özne her kim ise

i'm a stranger in this town

susarken çıkan sesten kulak patliicak gibi olur mu be?

2011-09-08T01:27:00.000+03:00

2 gündür bi homoyum ki sorma gitsin... bööle arada bi içlenip ağlamalar yok efendim 'aman da hayat nelere gebe bak başımıza neler geldi, halil'i kesss koca adam olmuş' nağraları falan!....

tabi bütün bunlar olurken gerçek dünyada nesli nesli olmaya devam ediyodu unutmşum. halil'i evde bırakıp hostele dönerken bi yandan ağlamiicam ulan sikerim ne bu homoluk diye kendimle kavga edip bi iki duvar tekmeledikten sonra mr ikna ile kisa bi telefon konuşmasından sonra kendime geldim. bu esnada her köşe başında durup vitrin baktığım için kaybolduğumu biraz geç anladım. saat 10 buçuk falan olmuştu ve bahariyeden bozma ankara kılıklı sokaklar elbette bomboştu. sonra iki çocuğun yanından hızlıca geçerken almanca konuştuklarını ama cümle içinde 'zaten' 'araba' gibi türkeç kelimeleri duymuştum. tam çocukları geçmiştim ki sanki fransızca konuşuyolar gibime geliyo dememe kalmadan biri 'yok oğluumm fransız diil bu karı' dediklerini duydum. veee yine kafamın içindekilerle birlikte muhakeme yeteneğimi de kaybedip 'acaba bana bişe yaparlar mı' sorusunu düşünmeden 'yürü git lan' diye bişe çıkıverdi aazımdan.

sonra haifi gergin hafif komik 1-2 diyalog... gecenin sonunda bi rak barda oturmuş gençlerle ısmarladığım biraları içerken 'abla sen de bayaa bi erkek gibi çıktın' falan diyolardı.

şimdi fotoğraftaki gibi durmuş 'ulan koridor korkum yüzünden kaldığım hosteldeki asansörü nası oldu da 2 gün sonra farkettim, sik gibi her seferinde 5 kat çıkıp nefes nefes kaldım'' diye mal mal düşünüyorum.

nerde kalmıştık neslicim?

2011-09-08T00:59:00.000+03:00

mmm şey... bi hayalim gerçek olmuş gibi hissediyorum :)
belki de hayalimdi ve ben hiç farketmemiştim...

2011-09-07T00:36:00.000+03:00

günlerdir bu sabah havaalanında olabilecekleri düşünüp biraz sızı biraz korku mıkırdanıp durmuştum. halil paşa çekin yaparken pek şebeleğe bağlayıp esin'le beni kopardı gülmekten. gelene geçene laf atma kafasıyla heycan var ama delikanlı adama komaz ses tonu arasında bi yerde gidip geldik. çekin yapan kızı çapkın bakışlarıyla tavlayıp acil çıkış pencere kenarı kapınca da pek keyiflendi. (sonra acil çıkışta pencere olmadığını göürnce ''ben sormaz mıyım o çıyana'' diye söylendi ben de çok eğlendim)

yorgunluk gerginlik totoda meme yapmış, acılar içinde kıvarndı inince. patlatsak mı kendisinin patlamasını beklesek mi derken akşamı ettik. biraz uyudu iyi geldi.

evi şahane, odası pamuk :) yatağım da rahat dedi. ohh mis. cevabı çok basit ama anlaması pek güç bin tane sorusu var kafada. neyse ki hepsini soruyo, her derdini de delikanlı gibi dillendiriyo. bu hayatta halil'den çok önemli bişe öğrendim ben: korktuğunu da pat diye söylemektir delikanlılık :)

yolda tutuluyo bazen, tipe bak çay gelsin falan diye atar yapıo sonra kendi kendine buraya gelirken söz verdim kendime kimseye bulaşmiicam diye söyleniyo. vitrinleri, türkleri ve geyleri biraz kıro buldu. 'bu ne abla yaa' diye sora sora mahalleyi gezdi. sesimi çıkarmadım. ne diim iç sesi benden baskın adamın. yarın gitmeden bi bağlama çekmece yeter de artar bile.

meğerse sabah havaalanında o sikik pasaport şeysinden geçmek diilmiş zor olan. asıl zor olan akşam yemekten sonra elinde sözlüğü cebinde anahtarı mentoruyla eve göndermekmiş arkamdan melül melül bakarken :) ben de gittim verdim kendimi jegarmeister'a! yarasın

alibeyköy merkez

2011-09-03T19:12:00.000+03:00

gün içerisinde esnafla minibüs şoförüyle mekan sahibiyle yaşanan komik diyaloglu çeşitli rezillikler :) bu sefer ayakkabılarımı mekanda unutmadım ama sanırım cüzdanı gözden çıkarmışım. neyse ki gözünün içine bakmaktan kendimi alamadığım -''ille de bişe unutmam lazım'' hikayesini çoktan ezberlemiş olmalı ki- cüzdanı kapıvermiş masadan.
bazen kendimi durduğum yerin karşısına geçip seyrediyorum gibi gelio sonra da ''hadi kendini rezil etmekten çekinmiyosun yanındakini nie düşünmüyosun'' diyorum. yanındakini düşünemk!

tezgahtarı tutup eğlenmek için gecenin bi vakti girilen butikten elime geçen ilk ebiseyi kıyafetlerimin üzerine giyip denedikten sonra almak :) tabi gecenin devamı feysbuka girilen şöyle bi cümleyle devam ett:i kuytu yokusta beyaz takkelerden nasil kurtuldugunu hatirlamadan sahane siyah elbiseyle fit olmak :) sonra gelsin gece
dvd kiralamaya çalışırken daha ekonomik olacağı düşünülerek yapılan hesabı anlaayıp kasada duran adama ''ben biraz anlamakta güçlük çekiyorum ama zamanla anlarım alışırız'' diye açıklama yapmam

bazen bi sürü şey hayal ediyorum ama ne olduklarını kestiremiyorum kafası gelio. nası iş anlamadık ki! güzel işte biraz ben biraz diil çokça yabancı ama yine de en tanıdık... sikerim gelense benimdir diye beyan etmiştim zaten burdan çok uzun zaman evvel.

2011-08-25T00:46:00.000+03:00

can havliyel candan olmamak için kasmak ve can olanı yok saymak insanın en içinden gelen olsa gerek

içeri girince boş-muş gibi mi geliyo? siktir et zaten dolu-y-muş gibi yaptığın zamanlar da olmuştu

yaslandığım yerden doğrulup biraz uca oturdum dirseklerimi dizlerime dayayarak 'çok kızgınım, hepsini ben yaptım' dedim. bravo bana :)

herşeyin bi kuralı var aq 'bu ounyu blie en az dröt hflari klemierelle onyayaybilirusn'

anlamlandıramadığım bişe olduğunda şimdilerde en favori sorum 'bunu sana kim öğretti?' oluyo. öğrenmeyi unuttuğum durumlarda öğrenmek eylemi biraz tehlikeli olabiliyo!

ayfon vs bilekberi

blog feysbuk ve tivikırdaki en sıkı takipçimle henüz tanışmamış olmam ne acı! neyse ki ben çok alışkınım bu duruma. dışardan bakınca 'en şey mmm nası desem siz biraz değişiksiniz' olmak hem kolay diil hem de herkesin harcı diil. ben böyle doğmuşum. next!

hayat boş pompla coş (derya kaş tatilinde bi teyzen duymuş)

bencilliğin kötü bişe olduğunu bize kim öğretti ooolum? bi de onu saklamak için erdemli insan olmak için kendini yok saymak yok mu? hastasıyım

yazın kadın kışın erkek gibi giyinmemin ve anahtarı sürekli kapının dışında unutmamın bi nedeni olmalı

uyumadan evvel düşündüğüm şey uyandığımda da aklımdaysa uykumda da düşünmeye devam ettim demek mi oluyo bu?

kucaklarındaki poşete sarılı kurana sarılarak kursa giden çocuklar var heryerde

aklıma gelen herşeyi hemen yapmaya yeltenmesem de biraz üzerine düşünsem

popo çizgisi giderme jeli reklamında jeli övdükten sonra 'güzel görünmek sizin de hakkınız' diyolar. hakkımız olanı ne zamandan beri para verip alıyoruz ulan?

yeni olana verdiğim tepki: inkar etmek / korkmak

'hala sana hastalar arasında en cool benim, hiç bi zaman öyle pabuçlar giymem ama!'' neyin sidik yarışı acaba? bana dünyalar hasta, pabuçlarından bana ne?

2011-07-02T10:20:00.000+03:00

son zamanlarda yazı yazarken sıkça bişeye takılıyorum. ''acaba bu iki kelime birleşik mi yazılıyodu?'' diye durup durup yazım klavuzuna bakiyorum. halbu ki biliyorum.

geldiğigibigitmek / geldigi gibi gitmek

tarifedebilmek / tarif edebilmek

birlesikkelime / birlesik kelime

sürevermek / süre vermek

bedelödemek / bedel ödemek

sırasıvar / sırası var

''otur kıçının üstüne ve yaz!'' dedi

ne yazcam lan gel sen yaz diyesim geldi :)

2011-06-27T02:01:00.000+03:00

cumaya gittim dönmiicem

öyle zorlandım ki bitirmekte... 1,5 seneyi oturup izledim mal gibi yüz kere.
62 kasetin kahramanları: bulut öncü, laden, erzurum emre - çetin ikilisi, pembe, kars hasan ve erzurum halk eğitim'deki ''bu afişleri hep ben yaptım'' diyen abi.
çarşamba günü de anlattım. bana dedi ki 'nası bi kadın o izlediğin görüntülerdeki?'
anlattım. sik gibi bi karı dedim. bu zamana kadar kendim için hiç kullanmadığım kelimelerle hem de! proje de bitti, filmi de...
en boktan kısmı 6. oldu. n'apim aq? içimi baydı duyduklarımı düşünmek. bööle yaşıyorum hayatı.
anlarken anlamamış gibi yaparak. sonra zamanı gelince anlayan gibi yaşamak daha kanırtıyo ama başka türlü öğrenmesini bilmiyorum. paket bünye meselesi. gece bisiklet turlarıma başlayabilirim yeniden :)

yemişim... yaptım oldu işte.
nerde kalmıştık?

2011-06-26T18:26:00.000+03:00

az evvel tog'dayiz diye post girdiydim ya...

simdi icim biraz rahat etmedi. ne silmek istedim ne de uzerine yazmak. tog'da çok cici bi ekiple tanistim, alamanya'ya gitceklermis. biraz blog konustuk, ne nasıl diye. o esnada da burdan bi post giriverdik.

saçma olmasın die yazayim istedim. simdi bööle yazınca da ''ulan nesli sanki yazdığım herşey çok makul da burda saçma olmasın die açıklama yapıon'' diesim geldi kendime :)

onur yürüyüşünü kaçırdım ama olsun... çok şaaane bi proje bildim bi de uzun zamandan sonra renkli bi ekiple tanıştım.

la şimdi deprem oldu gibi geldi. bittim!

2011-06-26T15:49:00.000+03:00

tog'dayız
eğlenceli :)

2011-06-23T23:20:00.000+03:00

durarak hareket edilir mi?

hayata çalım atmaya çalışmak...

çalım atmaya çalışırken varoluşuna hayran kaldığın şeylerin peşinden koşarsın. sonra bi bakmşsın çalımın sahip olduklarına hayranlığın içinde rutin deparlar olmuş çıkmış. hoca sana kenarından bağırır, savunmayı açık bırakmayın diye. hocaaa hoca ne savunması gole gidiyorum ben diye diklenesin gelir ama futbol takım oyunu. kendi defansım kendi kıçımı kollasın gollerde takıma diil bana yazılsın derdin vardı madem tenis oyuncusu olcaktın baştan.

okulu hiç tek başına kırmamış birinin bunu anlaması mümkün mü acaba?

Ben okulu hep tek başıma kırdım hep de çok mutlu oldum. her zaman yapacak daha iyi bişeylerim oldu. taa ki benden gayrı güneşin kendine malik doğduğunu canım yanarak öğreninceye kadar.

... erkeklerin bi kadına haranlığıysa miyoplukları kadardır. sonra hemen bi iktidar kokusu yayılır etrafa gözlüklerini taktıklarında. o an batar ilk miyopluk zamanı anlamadıkları için hayran kaldıkları kıvrımlar, erkeklikleriyle boy ölçüşüldüğü sanılan mimikler, seslenmeler, delikanlılıklar.

ben miyopmuşum itirafı farklı şekillerde gelir sonrasında.

geç farıkna varmış olmanın ve yok canım olur mu öyle şey ses tonuyla ben nasıl miyop olurum şaşkınlığı arasında bi yerlerde şimdi bi gözlüğe ihtiyacım var diye ağlanabilir.

bende bi de astigmat varmış, baktığım yer meğerse pipimin ucuymuş mesafeyi tam ayırdedememişim diye daha bakınaklı bi yerde yeni bir bakış pozisyonu alınır.

sen de miyop oldun, iki kör, sağırlar olmadan birbirini eyleyemez diye ana yemekten evvel laftan ibaret salatayla karın doyurulur.

tam seçemedim bacım ben sizi benden yana göğe bakıyonuz sandımdı, o esnada annem geldi diyarımız meğer bağdat imiş itirafı yapılır.

2011-06-16T11:24:00.000+03:00

başımıza gelen en ekstra olaylara tepkim ''biz başka türlü öğrenmiyoruz ki tabii böyle olacaktı'' oluyor. burda bi mantık hatası olmalı. ya başımıza gelenler en ekstra şeyler değil ben kendimi diğerlerine nazaran dünyanın merkezinde sandığımı farkında olduğum için ya da öğrendiğimi sandığım şeyi aslında öğrenmeyip sonrasında (s)anılacak bişey olarak cebime koyduğum için böyle oluyo.
bencil olmak ayıp diil. yani bence diil. bencil olduğun gerçeğini yok sayıp anlamsızca ''prensipleri olan olgun bi insanım'' resmine koşmak ayıp bence.

bişeyi çok istersin ama ilk istediğinde aslında gerçekten onu istediğini farkında olmazsın, şöyle de bişe var acaba benim olsa / ben o olsam nasıl olur diye sabahları ilk uyandığından çişini yaparken havadan bi yerden geçer ya o düşünce. sonra istediğini farkında olmama dolayısıyla da dillendirmeme durumu sürekli hale gelince, istediğin olmak için bişeylerden vazgeçmen gerektiğine ayarsın. sinsi sinsi gelir bu fikir. mesela, buralı olmaktan sıkılıp burayı terk etmeye karar verebilmek için her olanın batması, olanı anlamlandıramadan kendini uzaylı gibi hissetmek ve buralı olana bok atmak gitmek için gerekli motivasyonun %70'ini verir. insanız aq. tabi böyle olcak.
ya çişinle birlikte bu fikir de terketsin seni
ya da klozetten kalk ve kasetlerinin başına oturup şu videoyu bitir nesli

2011-06-15T11:08:00.000+03:00

kendi başıma yapamadığım ve genelde anneme ya da en yakında kim varsa ona yaptırdığım 3 şey geldi aklıma bu sabah:

haşlanmış yumurtayı kırıp düzgün soymak, bavulumu hazırlmak, tırnaklarımı kesmek...

ey huzur, bundandır sanırım her sabah uyandığımda aklıma ilk gelenin sen olması...

2011-06-14T19:39:00.000+03:00

deliler gibi çalışmadık halbuki...

çok pis düştüm. onca şeyi yine yeniden konuşunca içimden sürekli bişe ''dönmeden başa gelmek bu işte'' dedi durdu.

dönmeden başa gelmek, hep orda olmak ama hep başka bi yerde durmak demek.

tabi bi de 24 saattir başıma bişe gelmediğinden kurtlanmış olabilirm. bi hikayemiz atilla usta'nın gelip gelip bize menüyü sayması var.

sonlara doğru konuşurken kekeledim artık! ardışık kekelemesi :) denize girsem geçer. gece dolunay var bu demek oluyo ki yüzmeden gitmemek farz oldu.

esin'in köylü bi kadınla 6 yaşında kız çocuğu arasında bi yerde kaybolan ruh hali, kenan'ın hmmm'larla biten şaşırma dolu soruları... yuvarlanıp gidiyoruz

bu şarkıyı son 2 haftada kaç kere dinledim? saymadım! hesap yapmıyorum artık

2011-06-13T17:02:00.000+03:00

şimdi kendimi biraz yalnız biraz abla biraz büyümüş biraz umutlu biraz çemberin dışında ama başka bi çemberin içinde biraz komik biraz tatlı biraz korkak biraz güçlü biraz yenilmiş biraz meraklı biraz heyecanlı biraz yeni biraz güzel ve biraz daha
kendim gibi hissediyorum :)

2011-06-12T14:30:00.000+03:00

sabah denize karşı bisiklete bindim. anadolu yakası bu konuda daha iyi bi yer sanırım. sonra ayaklarım çalışınca kafamın içi de hızlandı.
türlü türlüyüz işte :) keyifli oldu bu sabah...
geçen haftadan aklımda kalanlar:
a:.. pardon bakar mısınız
b: buyrun
a: eteğiniz çantanıza sıkışmış yukarı sıyrılmış
b:... aa çok teşekkür ederim :)
a: rica ederim. bacaklarınız çok güzel ama ben yine de bi söyleyeim dedim.

yemekhane sırasında kulak kabartılan bir telefon konuşması:
a:.... ben neden arayıp 2 senedir konuşmadığım birini düğünüme davet edeyim? o zaman hatamı kabul ettiğimi düşünür!

akm önünde beklerken:
a: abla bozuk paran var mı?
b: cık
a: hadi abla be n'olur!

bazen öylece durup izlemek kafi. nasıl varlıklar olduğumuz çok açık. gel-li git-li :))))
bazen bi siktir git diyesin gelio da kime diicen? karşındakinin orda olmadığı zamanlar var bolca. durmak lazım belki de bazen :) beklemek iyidir.

şimdi her nasıl olursa olsun, bazen sadece nefes alıp vermek kafi demek ki. ha pantolonuma sığmamışım ha evime ha içime!
bazen oluyo işte öyle. bisiklete biniyorum geçiyo.

2011-06-10T13:23:00.000+03:00

gözümün önünden sürekli ''creating the movie... time remaining about 7 minutes...'' falan gibi şeyler geçiyo. olur öyle aynı şeyi üst üste yapınca da neden bu kadar panik oldum onu anlamadım? elim ayağıma dolaşıyo ateş basıyo. sürekli bilgisayarın yerini değiştiriyorum falan! allam sen beni koru yarabbim. delirdim galiba :S

2011-06-10T00:03:00.000+03:00

şimdi bi rüzgar esti saçlarımı farkettim :) 3-5 telli tutam uçtu gözümün önünden. çağırdıkça gitmiyo olma hali var havada. gitmedikçe susyo. sustukça çağırıyo. çağırdıkça gelmiyo. gelmedikçe rüzgar esiyo. rüzgar estikçe küsüyo. küstükçe hep aynı cümle gelio.

aslında ben diilim saçları uçuşan. izlediği filmin hikayesinden çok kurgusuna takıp ''ah ulan ne zekice'' diyip içi kabaranım. birilerinin de şekilci olması lazım bu haytta. şekil olabildik -ci'si damda kaldı.

kendimi şımartmayı özledim kelimelerimle. içim burula burula -mış gibiyim işte. n'apim başka bişe gelmio aklıma. inanmazsam olmaz tabi. kısa cümleler kurarsam da... olduğumdan değil, olmasından korkup olduğunu varsaydığım şeyden kaçıomuşum. o ne be?

saçlarım sigara koktu! sen kokma ben kokucam die inat edip koktu işte. ne boksa o işte. namık kemal'in de elleri kocamanmış. ama öyle uzun ince parmakları yokmuş galba. dedim hacı o zaman namık kemal diil allahı olsa da dokunamaz pamuk gibi, hissi de yumuşacık olamaz kokusunu sana geçirirken. o anca yazsın dursun, bana değmedikten sonra s.kime kadar yazar anca kaldı ki s.km de yok. şimdi düşündüm de hacı, nası oluyo bu değme işi ya? öyle koku falan! ne iş?

neden yalan girince hikayeye bilmeden hissediyorum yaa? içime sokiim! ne güzel inanıyoduk işte aq!

gökdağ bi bira getirmişti. bok gibi! şekerli. ''tuborg gold'' yasaklasınlar satışını. şarap yapcam büyüyünce. salonumun ortasında kocaman eski bi masa olcak karaf hep üstünde. içi de hep dolu. misafirlerim gelsin tatsın. beğendiklerinden alıp gitsinler. ben de böylece daha fazla düşünmek zorunda kalmam bu kokan neden bu kadar güzel diye!

bak yine rüzga esti :)

2011-06-05T15:02:00.000+03:00

arkadaşlarım bişe söölediğinde anladığım şeyden hoşlanmadıklarında ya da anlatmak istediklerini anlamadığımda kuyruğu kapıya sıkışmış köpek gibi havlayıp üzerime saldırdırıp beni ahmaklıkla suçladıklarında, onların aslında beni değil kendi çemberlerindeki yerimi sevdikleriyle yüzleşme fikrinden hiç hoşlanmıyorum. kırılmak bööle bişe bende.

2011-05-31T21:08:00.000+03:00

kelimeler vardır. bazen asla cümle olamaz diye bişe geldi aklıma.

allam ben kıro homo biri oldum yaa. koşarak uzaklaştır beni burdan

2011-05-31T00:54:00.000+03:00

dilek ve şikayet kutuma şikayetimi bildirmiştim. her ayın 1'i ve 15!inde açılan kutuya şöyle bi şikayetim olmuş:
''şikayetim var ama neyden olduğunu bilmiyorum. bu durumdan şikayetçiyim. tanrı yok ki''

bazen gerçekten ''cmd f'' lazım bana

2011-05-31T00:30:00.000+03:00

bazen ardışık bişe izledikten sonra kelimeleri düzgün söyleyemiyorum. ya kekeliyorum ya da harfleri yutuyorum. artık video editledikten sonra da beynim kekeme oluyo, açılmak saatlerimi alıyo :) srona bu kdaar oasmla blie yzaı yzraaekn hfraerlin yerini karıştırıyorum. karnım acıkıyo... tam karnım acıkmışken konumuzla ne alakası var dedirtecek sorular soruyo birileri kafam karışıyo yemek siparişi vermeyi unutuyorum.

bi kere okuldan dönerken iskelede özgün'ün babasını görmüştüm. yanaklarımdan öpüp kızım baban ne iş yapıo demişti. o zaman da kekemelikle açlık arası bişe hissetmiştim. söz konusu amca evde çıplak ayakkabı boyayıp, arabanın fren balatalarını değiştirdiğimiz için siz ne kadar çok frene basıyosunuz yaa die bizi azarlamıştı da...

anlamaya çalışmasam daha hızlı hareket edebilirim. yine karnım acıktı ama bu sefer işin kötüsü yemek söylememiş olmama rağmen az evvel sipariş verdiğimi varsayıp beklemeye koyulduğumu farkına varmam 45 dakika aldı.

geçen gece dans ederken de harflerin yeri karışmıştı. sipariş veremedim 45 dakika da bekleyemezdim zaten acıkmamıştım da... kekeledim ve tabii ki ben dahil kimse anlamadı :)

2011-05-27T02:49:00.000+03:00

sebep dediğin

arayıp bulunamadıkça
aranası oldukça
makbuldendir

2011-05-19T11:29:00.000+03:00

sabah sabah yine kafam çok karıştı ve hemen ardından ishal oldum tabi. bu yeni moda. kafam karışınca içimde kalanları götümden salmak yani. erkenden kalktım meydana kahvaltı yapmaya indim. hala sabahın o saatinde bu kadar trendy, ayık ve full NORMAL! görünmeyi nası başarıyo bu mahalledekiler diye belki 50. kez düşünerek kahaltımı yaptım gazetemi okudum. sabahları meydanda kahvaltı yaparken de hep içimde bişe sıkışıyo yoldan geçenlerle yolda oturanlar arasındaki anlayamadığım farklılığa takılıp kalıyorum. neyse. kalktım nalbura gittim. dönüşte nalburun karşısındaki kendini antikacı sanan eskici dükkanının sahibi sırrı süreyya önder posterlerinin etrafına onlarca türk bayrağı yapıştırmış son rötuşları yapıo ve bağıra bağıra söyleniyo: pkk'lı bu orospu çocukları hem de yobaz. laiklik elden gidiyo bunların yüzünden..... durdum. baktım. içim sıkıştı yine karnım burkuldu bişe diyemedim devam ettim yürümeye. ezik hissettim bi de. eziğim ya şimdi burda söölim o zaman: elden giden bişe varsa eğer kesin sizin gibi antikacı geçinen eskici bozuntusu 3. sınıf vitrin meraklılarından gidiyodur. elindeki bant diline yapışsın da konuşamaz ol!
şimdi geçer ishalim :)

2011-05-14T14:10:00.000+03:00

iyi - dğrou - uguyn zaamn odluğnu ialn eidp ykıa dköe irlelyeen, ilerlemekle de klmaaıyp kdırklarının dğeil ama ymapdkaaılarının ''to do list''ini akrnaladıra bkıraan canlılardanız biz. ben o ''to do list''leri yrpaak byüüüdm. şimdi kırık pçaraalr her yerimi ktsei, kesilcek yirem kalmadığı gibi içimde kan da kalmadı. hep ksmie bdeenn nereft etmesin, kırıklarım ksmieyi kseisemn diye arkamda bırakmadım ''to do list''lerimi. şdimi birilerinin bdenen nefret emte ihtimaline aldırmadan, tam da nereft edilmeye ihtiyacım olduğu zamanda ialn eidoyurm:
sayfalar dolusu to do list'im var. arkadaki boşluklara ilerleyelim lütfen

2011-05-06T22:39:00.000+03:00

sık sık kendimi fotoğraftaki gibi hissediyorum. birileri sağda solda takılırken ben de yanlarından objektife bakıp ''aha burası da bööle bi yer'' der gibi cümlelerim oluyo. bazen de kadrajdan çıkıp kendimle konuşuyom. şimdilerde gidip geliyorum... cebimdekine ya da buraya kendime geleni mi yazsam yoksa sağdan soldan gördüklerimi siteye mi diye. ne sikimse işte aha bak buraya yazıyorum. mesela bugün cebimdekine yazdığım 9 sayfayı da götüme sokarım olur biter.

bi gün pişman olmayı öğrenicek miyim acaba? bu akşam üzeri belimi ne kadar çok sevdiğimi düşündüm nedense! :)

kadin kendi güzelliğine, kendinin söylediği yalanlara inanacak kadar hayran olmalı. başkalarininkilere değil :)

neden bööle bişe düşündüm bilemedim ama burdan bi yürürüm var ya offf! kendimle ilgili güzel bişe duyduğumda tahammül edemem de bundandır belki. bi tek ben yalan söyleyebilirim kendime ve bi tek ben beğenebilirim kendimi diye. ''sana noluyo olm'' der gibi sinir basıyo. sen ordasın bense burda. içimdekine diil etiketime bak yeter belki o zaman geldiğin gibi olursun neslicim kafası bu.

blog da orospu olmuşken zorlanıyorum silmeden yamaya.

silmeden yazmaya

nesil yaza den yaz az deli dil yaya aya sel yay dil el ay maz sen desin elimden sil nesli

bi de bunun sudokuyla yapılan rakamlı versiyonu var :)

2011-05-04T01:27:00.000+03:00

tracy chapman'dan ''one reason'' dinlerken şuna aydım.... 9 kilo aldığımda ''zayıflayınca giyerim'' dediğim kıyafetlerimi saklayıp o zamanlar aldığım kıyafetleri 6 kilo verdikten sonra ''sikerm'' diyip bakkal poşetlerine tıkıp çöpe attım. bakkal poşeti, 9 kilo almak sonra 6 kilo vermek, 9 kiloyu 10 ayda almış olmak, 6 kiloyu 3 ayda vermiş olmak, tıkıştırıp atmak.... oy oy oyyyy! nerelere ne değiyo kim bilir. bana değen sana değsin diye hayır duaları göndermekteyim şu sıralar!

yatğın adı: cihan, çamaşır makinesinin: şefik: çalışma masası: er, sandalyesi: deniz (erdeniz)... koltuğa henüz isim bulamadım ama kendisi en birinci :) sehpa: travis... apartamn desen situation comedy gibi haftada bi gece şenlik. patlayan borular yanan kablolar, asabiyet yapan dede gibi konuşan cillop komşular, ben burda seyyarım diye kendini tanıtan kapıcı, terasa dadanan kişilk sahibi oranize çalışan hırsız kargamız, hayatımda sevgililerimle ya da sahayla mesajlaşmadığım kadar mesajlaştığım alt komşum...

kifoz'la ilgili olarak aydığım ayrılık... kemikler gitti kifoz bitti... zaten sevgilim de ''inanç''la olan kavgasının acısını bana yükleyip sıyrılmışken işin içinden kifoz bitişiyle ilgili yasım daha yaşanır hale geldi. hiç diilse kifoz benimdi, benim olan yitti...

tam şu esnada gök gürlemeye başladı. yağmurla hala barışığım hatta çok barışığım. yeni evde dama çıkıp donuma kadar ıslanmışlığım var yağmurda, su kokusunu unutabimlek için. ama gök gürültüsünden hep korktum ben. şimdi götüm atıyo gök gürültüsü yüzünden... neyse ki hala tanıdık korkularım var! neyse ki hala korkabiliyorum. neyse ki hala korktuğumda söyleyebiliyorum; ama kendime ama birine.

saklanmamak şahane bişe. yağmur da öyle :)

2011-04-16T03:22:00.000+03:00

lutfen bloglara fotosuz posting yapmayiniz lutfen bloglari gereksiz yere mesgul etmeyiniz lutfen imla kurallarina uyunuz lutfen alkollu arac kullanmayiniz lutfen tanimadiginiz cocuklarla opusmeyiniz lutfen ise vaktinde geliniz lutfen onurlu VATAnDASLAR olunuz lutfen beni zaptediniz

2011-04-13T18:51:00.000+03:00

Mountain bike ile city bike arasındaki farkı görmemişler gibi 4 saat sele tepesinde geçirince daha iyi anlamak, ben yaptığımdan öğreniyorum kafasının kıçında yol açtığı ağrıdan daha kıymetli sanırım.

Bi iki soru var elbette

1)Neden city bike almadım

Cevap: İnsanoğlu rahata alışınca çileli günleri unutup herşeyi kendi bildiğinden ibaret sanıyo. O nedenle sanırsam city bike vereceklerini varsayarak söylemek aklımın ucundan bile geçmedi.

2)Bu esnada kıymetli olan ve yaparak öğrendiğim şeyden ders alıp bir dahaki sefere ne yapacağım?

Cevap: İlkinde ne yaptımsa onu. Benim olayım ders almamak. Beğenmeyen önden buyursun.

Bisikletten önce turist gibi bütün ekibe şehri gezdirdiler. Murat Belge'li şehir turu gibi olmasa da gittiğimiz yerler ve dolayısıyla rehberin gündemi gayet ilgi çekiciydi. Vay efendim kimgiller nüfusun % şu kadarı, yok efendim npo history ne zaman başlamış ilk kimin açtığı yoldan gösterdiği hedefe gelmiş aman da aman madem social worker'sınız o zaman neden biraz daha sosyolojik açıdan yaklaşmayalım konuya oh ohhh.... Çok keyifliydi.

Chicago insanıyla Silivri insanı arasındaki fark Chicago insanının settingin öznesi olması, Silivri insanı ise mekanın özne olduğu settingde nesen ya da dolaylı tümleç olması. Tüm şehri bisikletle gezmek mümkün, gezmekten öte bisikletle şehirde survive edebilmek olayın ta kendisi zaten. Berlin de Chicago gibi ama Barcelona değil. Barcelona da bisiklete çok alışık bi şehir olmasına rağmen bisikletle yaşamak çok kolay değil. Barcelona'da bisiklet işini günlük pratiğe dönüştürmek İstanbul'da metrobüste hayatta kalmayı öğrenmekle aynı şey. İstanbullu metrobüste hayatta kalabilir çünkü içinde bulunduğu kaos günlük rutinin ta kendisidir Barcelona'da da bisiklet işi öyle. Mevzunun orospusu olmak derler ya, durum aynen bu. Ama Berlin ve Chicago öyle değil. Hayatta kalmak için alışmak zorunda olduğun rutin her iki şehirde bir kaosun parçası değil. Eminim bu her iki şehirde de survive edebilmek için insanların istemeden de olsa alışmak zorunda kaldığı kaoslar vardır. Muhtemelen daha başka bir yaşam pratiği motivasyonuyla daha bireysel şeyler olabilir. Akdeniz insanından ötesini anlayabilirim ama anladığım şeyi anlamlandırıp onlar adına yorum yapacak kadar ''birey'' ''birey'' olamam. Bi taraf süreç insanı daha touchable olma kafasında bi taraf daha sonuç odaklı achievable olma kafasında. Her ne demekse işte. Neyse bunlar benim kendi açmazlarım ve anlatmakta zorlandığım şeyler. Anlamak diil anlatabilmek de mevzu! Ben de bu kadarı var. Tabi İstanbul'da metrobüs ve Silivri'de pazar pikniği resmi bu hikayenin neresinde bilmiyorum? Belki de o yüzden şaşıp da anlamadığım bişe olunca Türk müsün diye soruyorum.

A'dan C'ye - C'den B'ye - B'den D'ye ve D'den yine A'ya döndüm. Süreçte yolda yediğim rüzgar ve barbekü partisindeki alkolle şahane humusun da etkisiyle tabii ki D'den A'ya trenle döndüm :)) Laden ya da Gülesin bi kere 'ne zaman seni kendi başına bıraksak başına bişe gelio'' dediği günden beri gerçekten öyle oluyo. Aslında bu söylenene kadar da başıma gelmeyen yok bildiğimiz üzere ama o günden sonra daha bi ''her belayı çeker'' enerjim varmış gibi gelio. Trende sonradan çete olduklarını öğrendiğimiz – buranın yerlileri öyle varsaydı demek daha doğru – iki grup kavga etti. Önce bi duraktan eğlene söylene 10 genç trene bindi. Bi sonraki durağa gelene herşey olması gerektiği gibiydi ya da tren durup da kapılarını açmyınca bi dallamalık olduğunu hissedene kadar ben öyle sandım. Çok kısa bü süre sonra belki 20 belki de 25 kişi birden bizim olduğumuz vagonun kapılarına çullanıp yumruklamaya başladı. Sonra 7eleven'da da kısa bi süre önce yaşadığım ilk vukuattan tanıdık ama o ana kadar sadece Amerikan filmlerinde oluyo sandığım zenci! aksanıyla (evet zenci dedim farkındayım) küfürleşmeler başladı. Benim zihnimde Kısa Dalga'daki hiphop battlelarını çağrıştığından hala çok keyifli olan o ses tonu şiddeti ve vurgusu bi türlü korkutucu gelemiyo. Ama bi vagonda bin kişinin arasında kalınca o keyif g.tüne giriyomu meğerse o an anladım tabi. Sonra bi şekilde vagonun kapısı açıldı. Dışardakiler içeri daldılar. İlk grup kadar keyifli olmadıkları bazılarının kanamış burunlarından patlamş gözlerinden belliydi. İçeri dalan ekibin peşinden hop polis de vagona girince kendimi Picasso tablosunda bi çizgi gibi hissettim. Kapılar yeniden kapandı, ikinci ekipten en yüzü gözü patlamışlar ilkokulda öğretmene konuşanları şikayet eder gibi, bu bu bu bu diye az evvel yaramazlık yapanları gösterdi. Polis hemen gösterilenleri aldı kelepçeledi, bu arada tren hareket etti ve ben en az trenin kendisi kadar titriyodum. Bu kadar çok bi de geçen 1 Mayıs'ta titremiştim gazdan korkuma. Sonrasında içerde bi kaçının canını yakmış olabilirim, çünkü trenden inme eylemiyle yerde sürünürken kıçınla dağları devirmek benzetmesi arasında ortaya karışık bi manevra yapıp kendimi bi sonraki durakta dışarı atım. Yolun kalanında da şunu düşündüm: Geldiğimizde bisiklete binmeyi, host family'in yanında olmadan takılmayı, günlük işleri kendi başımıza halletmeyi seçen ekipteydik dolayısıyla buralı olan çoğu şeye şahit olmak en normaliydi. Bu seferki Nesli olmakla ya da yalnız kalınca belanın ortasına düşmekle ilgili değildi yani :P Böyle olduğuna inanınca kendimi iyi hissedicem!

2011-04-09T19:12:00.000+03:00

ne bi başkası olmak ne de bi başkasının yerinde olmak istiyorum. başkasının yerine konmuş hissetsem de kendimi bazen, yerine konduğum şeyi içime alırken iyiydi de şimdi mi kötü oldu diye de sormadan edemiyorum kendime. biraz delikanlı olmak lazım neslicim!

dönüp bakınca hikaye hep aynı ama. içimize aldıklarımız dışında kaldıklarımız, yerinde bıraktıklarımız yerine koyduklarımız.... mekan değişir, zaman zaten hiç birimizin değildir. aynı yerlere gidilir başka tshirtler giyilmiştir bu sefer. aynı heyecanla başka bi iş yapıyor olursun o esnada. isimler de değişir, arada bir yenilere seslenirken dilin sürçüp başka hikayelerden isimler çıksa da ağzından aslında seslendiğin hep aynı kişidir. kime seslendiğin değil de aslolan tuvaletin kapısında bekleyen sensindir aslında! değişen içindeki değildir çünkü içindeki hep sensindir zaten. hep daha iyisi vardır demişti bi sevdiğim. hep daha iyi olan senin görebildiğin kadarıdır aslında bi yandan da... çünkü iyi yoktur senin dışında senden öte. ben, benden öte olana inanıp haddimi aştım belkide kendime karşı. adım nesli. tuvaletteyken başka bi isimle çağrılmış olmama tepki vermemiş olmam da belki ondan. adım nesli. sen aslında 'nesli' diye seslenirken ben değildiğim beklediğin. kimse değildi. bişe beklemiyoruz çünkü. kendi kendimize yetebilen hep daha iyisini başka'da sanan mekanizmalarız o kadar.

kendim olmak beni mutlu eden. şapşik mapşik... benim. bazen sıkışıp kalıyorum içimde olana, kalkıp bi duş almak, sonra uzuuuunca yürümek iyi geliyo. kafam yürürken çalışıyo bunu zaten konuşmuştuk.

bahar gelirken, kışın ve ondan önceki kışın ve ondan önceki kışın rehaveti unutulmuştur en güzel sevişmelerle birlikte. yeni bahar geldi en iyisi her zaman vardır asıl soru şimdikiyle ne yaptığın sorusuyla gülüşümüz, kıyafetlerimiz değişir. yeniye değiştiğimize inanmak, kendimizi inandırmak için bedenlerimizi de değiştiririz bilmeden. hatta bazen içimizdeki o bahar geldi yaşasın heyecanıyla bedenlerimize kazırız hep daha iyisi vardır hissiyle gelen yeniyi. yeni de yoktur aslında. sen zaten yaşamaktasındır yıllardır. döner döner dolaşır gelirsin aynı hikayeye başka tshirtle... bu dersin sonu yok. döner durursun ve senden iyi bilen de olmaz neresinde olduğunu hikayenin.

asla karşılaşmayacak olsak da bazılarımızın hayatları çoktan kesişmiştir sonsuza kadar ve yapacak hiç bişe yoktur. çünkü hikayelerimizi hep aynı tatta benzer kokularla kendi kendimize yazarız. yaşarız, inanırız. mühim olan mekana zamana sözlere anlam bağlamamak! çünkü hiç biri senin değildir sadece sen ordasındır o esnada o zaten öncesinde de sonrasında da var olandır. hepimiz ve herşey gibi.

görebildiğim ama keşke görmeseydim ya da gördüm de yaşarken neden müdahale etmedim dediğim oluyo bazen. e hep geldiği gibi oldu. benim iyi'im gelebilmiş olmasıdır gelenle derdim olmaz. sonu bu darlanıklıksa onu da yaşarız aq. ben bunla güzelim. baktığım yerden kendimi göremesem de ordan bakınca hep güzelim. yine bi sevdiğim sölemişti bunu bana. hep istediğim gibi, olduğum gibi. şimdi bi dujjj alıp şehre yürümek zamanı. döndüğümde hangi tshirti nerde giyicemiii ve ne yapıııcamı bilmesem de hayatta birilerinin devam edebildiğini görmek içimi ferahlattı :)

2011-04-08T06:44:00.000+03:00

bazılarımız gördüklerine şaşırıyodu ya bana da garip gelmişti. bu akşam ilk defa gördüğüm bişeye heyecanlanıp görmüş olduğum için şaşırdım. hatta evren salona girmese ağlıyodum... da evreni görünce utandım. jackson pollock ve dan flavin işi gördüm bu akşam.. kelimem yok anlatmak için. the art institute of chicago gittim. gogh, chamberlain, pllock, flavin, key roden...... neler gördüm neler... offf. çok fenaydı. bazıları için serdar ortaç konserine gitmek hatta gidip heyecanlanmak gibi olabilir mi bu durum bimiyorum ama hayatta 1000 kere düşünsem bu işleri görüceem aklımın ucundan geçmezdi. tabi bi yandan da ben bu kadar heyecanlanırken aman yarabbi nereye geldim diyerek, kolejli bebeleri bu tabloların önünde ''okul gezisi'' adı altında görünce insanın içi sızlıyo! o yüzden benim için çok kıymetli.

öte yandan bomba üstüne bomba burası :) melda akbaş'la 6. günüm... alemdar bence zaten burda doğmalıydı. uğur elbette hep uğur. geri kalanımızı anlatmak için zamana ihtiyacım var.

2011-04-06T20:49:00.000+03:00

nüfus cüzdanımdaki dini kaldırmama çok şaşırmışlar. insanlar arada bi gelip snaa good job diyo. noldu diye sorunca amerikan filmlerindeki basket maçlarında mola alan koçun ses tonuyla az evvel söylemiş olduğun şeyden ne kadar etkilendiğini nerdeyse gözleri dolarak anlatıyo.

sabah gördüğüm rüyadan kelli ağlayarak uyandım. 2 saat erken kalkmışım tam o esnada telefon çaldı. güneş doğuyo hadi göle dedi. nası heycanlandım anlatamam. otelden evlere taşınıcaamız için valizimi toplamıştım. o heycanla da açmaya üşendim en üstte ne varsa pijamayı çıkarıp taktım elbiseyi sırtıma koşa koşa gittim. tabii ki çorap giymeden ve tabii ki yanıma kimlik cüzdan s.kim almadan. neden heyecanlanınca bu kadar çok kendimi bırakıyorum geldiği gibi olsun oluyorum? neden mutlu olunca mantığımı yitirip umursamaz oluyorum? Soğuktan donarak ölmiicemi bildiğim için olabilir mi? bazen bu kadar şuursuz olduğum için ayıplandığım hatta aptal sanıldığım olmuştur bilenler bilir. yağmur yağdığında da böyle çılgına dönüyo içim. hadi hop gidip ıslanalım kendimiz balkondan aşşa sarkıtalım oluyo.

feysbuka da yazdım moderatör ''moderatorumuz televiZyonlarda ucuz sisme yatak pazarlayan enerji deposu sunucuyla non formal trainingin amına koymuş alper akyuz arasi bi yerde :)''. bazen sıkılıyorum çünkü masada oturup tahtaya bizden alınan 5 cümleye referansla 1,5 saat ''etkili iletişim'' ''kültürel diyalog'' falan konuşuyoruz.

amerikalılara nonformal herhangi bişey ters bence çünkü onlar zaten nonformal deneyimden sonra yapılan brainstorm kafasında yaşıyolar. which is good. dedim ya bazen sıkılıyorum, neyse ki yaşayıp öğrenmek hala motive ediyo da bildiklerime diil de ''ulan bu nası oluyo ki'' kafama sırtımı yaslıyorum da keyifli hale gelio.

value clarification yaptık. bilin bakalım önce herkesin kendi için seçtiği ilk 5'i birleştirip grubun 5'i yapınca ne çıktı? to have loving family, to be honest person, to have good friends, to have equal opportunity for all people bi de bi sikim daha... bu ne aq demedim desem yalan olur. Tabi bu da grubun ne olduğula ilgili bana çok şey ifade ediyo. ben sandım ki daha hardcore bişe olcaktı. bu da benim çakmalığım olsun işte. bu hayatta hepimiz bişe sanarak gelmişiz buraya, sonra sandıklarmız aslında hiç düşünmediklerimizmiş, benimki de bu olsun... g.tüm kalkmış benim. Demek ki neymiş bu saatten sonra shaing experience diye bişe olmazmış o experience'leri başka şeyler için kullanıp kendi ekibinle share etmek lazımmış.

yine düşündüm acaba ben mi çok ruhsuzum yoksa geç mi tepkiyo içime girenler diye. bir kere daha şahit oldum ki bazılarımız gördüklerine şaşırıyo ki bu görülen her ne ise kısa süreli hafızayla şekeri gibi birer anı olup eriyolar, bazılarımız ise duyduklarına ya da gördükten sonra üzerine düşündüklerine şaşıyo ki bu da onları şimdi bulundukları halden daha ruh hastası ve düşün allah düşün manyağı yapıp sürekli başka birine dönüştürüyo.

bu akşam hepimiz some stay'lere geldik. alemdar galiba gey bi çiftle kalıcak. çok taşşak geçtik :) kendisinin izniyle elbette. yola çıkmadan bi gece evvel benim evde prova bile yaptı ''i'm ok with this situation but you know don't kiss each other when i'm around'' falan dedi... evlere dağılmadan evvel bi ortam resmetmeye çalıştım kendisine. fransız usulü hazırlanmış yemekler ve şarap eşliğinde ailecek bi akşam yemeği ve hayatlarmızdan sohbetler... :)) hafif keli terler gibi oldu.

bizim evde bi sibirya kurdu kırması var :) çıldırdı bizimle. bi melda'yı yalıyo bi beni. ama bence en çok meldayı :)))) melda her zamanki pür neşe ve tükenmek bilmeyen enerjisiyle hareket halinde. akşam üzeri dünyanın en güzel yerine gittik. www.workingbikes.org. evinde kaldığımız çocuğun çalıştığı organizasyon. ctesi akşamı gönüllü takılma saatinde gidip t-shirt boyiicaz :) o kadar güzel kokuyodu ki mekan... çıkmadan önce ikimizde bi durup son kez nefes alıp kokuyu içimize çektik gibi hissettim.

yarın sabah en sevdiğim konu: 'leadership''. bakalım nası anlatıcam derdimi... bu seferde benim gözlerim dolsun bakalım.

2011-04-04T06:06:00.000+03:00

en son ctesi sabah uyanmistim 8'de
sonra odev valiz anne baba opusmesi derken gece uyumadan pazar sabah 8 de yola ciktik...
coook uzun oldu yol! neyse ki ilaç almadan atlattim yolculuğu. az evvel uğur hesapladı 59 saat falan olmuş. en son bi inmeye yakın eeee sikerim la! bu ne böyle sallan sallan bitmedi diye darlandım. neyse ki arkamda uğur vardı da sakinledim :) comfort suites'te başladık işte en ironiğinden. (http://www.comfortsuites.com/hotel-chicago-illinois-IL352)
havaalanına giderken alemdar'a başladıysa bitmiştir! 3 nisan oldu geçmiş olsun demiştim. şimdi olcak bitcek. karnım tok sırtım pek. yanımda hiç pantolon getirmemiş olmanın dayanılmaz haififliği ve dünyanın en komik ekibiyle başlıyorum.
alemdar olmak vardı bu hayatta. ya da evren :) olmak istedikleri ya da istemedikleri yerlere full of emotion ile tepki veren insan modeli! alemdar: böyle ben bi havaya girdim diyo, ıslık çalıyo, orjinal anlarda orjinal yorumlar yapıyo. evren erken gidicekmiş şimdi washington'a valiz taşı bi daha yerleş git gel uğraşamam dedi. o da haklı. insan neyi neden yaptığını 1300 sene önce düşünmeyi bırakınca ona her yer çalışma masası zaten! çiğdem ayşe tatlı, her şeye uyuyolar. melda desen zaten gülücüklü enerji bombası, uğur istikrarlı olma konusunda annneme bile 100 basar. ben gelir gelmez kaldığımız yerin kapısında diyalogların en komiğine başrol oldum. bi de yunus erme var. herkes o yokmuş gibi davranmaya çalışıyo bazen melda ''ne demek istedin anlamadım'' diyerek include etmeye çalışıyo. yorulunca bırakcak. biraz stockholm'e benzettim burayı. daha yüksek binalısının sıcak versiyonu. ilk kez telefonumu kullanmadan survive etmeye çalışıcam. bi de içimden sürekli aynı kelimeyi tekrar etmekten vazgeçip aklımı verebilirsem şahane olucak. hayırlısı.
east lake street suit 1020'de 10 gün çalışma! hadi bakalım :)

2011-04-03T00:47:00.000+03:00

sabah erkenden kaltım neco'yla. çay içtik sohbetlendik. sonra sergiye gittim gezdim. çıktım fındıklıda kahve içip kitap okudum. eminönüne gittim. baharatçıları gezdim. babama gittim vedalaştım. cihangir'e gittim meydan da hilmi beyle çay içtim, hilmi bey bana buralar 30 sene önce diye anlatırken biraz dinleyemedim aklım kaydı, ulan daha gidip ödev yapıcam diye. sonra erenköy' gittim. fatoş tırnaklarımı kesti. annemle buluştum öpüştük. sonra kköye gittim çorap aldım. sonra geldim ödev yaptım. alemdar geldi babanesinin videosunu izledik :) (bu hayatta o kadın olunmaz doğulur bence) o esanada ödev bitti. çanta hazırladım. şimdi melda gelicek püsküüt getircek. alemdar'da uyudu şuracıkta.

etrafta hayat HERKES için belli bi rutinde akarken diye başlıyo aklıma gelenler... gerisi yok. geçen gece havaalanında kusunca düşündüm. kustum sonra gittim yattım. öyle güzel içim geçmiş ki! sonra hemen kendime çeki düzen veresim geldi nedense? ezberden işte. ortalık yerde yatılmaz. ey gidi!

ben hiç trafikte sıkışmıyorum çünkü günlük planım sıkışık saate kalmamak üzere. yolcu ya da sürücü farketmez.

millet uzay da mı yaşıyo diye şaşıyorum ya aslında gerçek uzaylı benmişim gibi. böyle bi cins var bu hayatta bence. kendi seçtiği şeylere maruz kalan, rengi kokusu zevki tercihi bi uzaylı gibi olan. akşam trafiğine kaçımız kalıyoruz? ben diil mesela.

nurhan hoca beni deli diye anmış, anlatmış... niye ki dedim! sormama şaşırır gibi aa diil misin? delinin delisisin gibi bişe dedi ağzının içinden sonra. alla alla? o kadar belli oluyo mu diye düşündüm.

şimdi öööle savrulmaca geldiği gibi :)

2011-03-30T23:07:00.000+03:00

heycanla ruhsele gittim...

yine sakin ve cool'du. içeri yine panik girmişim. biraz hatrlar gibiyim seni dedi. bira içme zehirlenirsin demiştin ben de inanmıştım bütün arkadaşlarım benle taşşak geçmişti dedim. hatırladı.
2 nisan geliyo bendeki hikaye de dönüm noktasına geldi. senyi devriyesi olsun yine geleyim dedim.
dedi ne yapcaz?
eskisinin hikayesini hatırlattım. yenisi de bu hikayenin devamı dedim. onu da anlat dedi. hepsini anlatamam dedim. biraz bahsettim.
olur dedi.
şimdi randevumun gelmesini bekliyorum.
heyecan ve biraz da şaşkınlıkla.
gün olur da nası devran döner dönen nasıl da aynı zamana denk düşer diye.

2 haftadır heryer letonya kokuyo. her salatada letonya tadı var. her kapı önü sohbeti letonya renginde.
mayıs olsun ama 2007'nin diye uyuyorum her akşam.
2007 olamaz ama mayıs gelir... ekim geçer... arada ağustos çoktan senin olmuştur. aralık beklersin ki ocak olsun diye...
sonra hikaye yine döner. sen zaten ordasındır. kokusu tadı rengi hep bi yerden kalmadır. takvime çentik atmanın tembel kafasıyla ve millennium versiyonu bedene çentik atmaktır en anlamlısından.

nisan gelsin benim olsun o zaman! bedenimdeki izle birlikte.

2011-03-28T22:53:00.000+03:00

bazen zamana ihtiyacın olduğunda şartlar sana bağlı olmaz. zamanın senin olamayışı ve senin zamana bağlı oluşun diye bişe varmış. ya da tam tersi.

defterimin arasında 2 tane yapılacaklar listesi var. ha deyince yapılacaklar bitti. gittim, aldım, geldim, koydum, durdum, yaptım. oldu! ha desem yapamayacak olduklarımla dolu listenin kalanı. zaman lazım. zamanla gelecek olanlar sadece zamanı geldiğinde olabilirler. bu da bazen çaresiz hissettiriyo. zamanı beklemeden gidip lazım olanı almak kolay ama mevzu almak diiil. aldığının sahibi olmak. senin olması lazım. o zaman sen olursun. yani ben! öyle kızsal şeyleri diil istediklerim, hayati gereklilikler hepsi de! ama zaman gelmedi henüz yanında getircekleri de yok o nedenle.

bugün hastanenin otoparkında bi kadın ağladı avaz avaz kendini yerlere attı tam 1 saat. babam öldü diye. insanın ağlarken hayvan gibi sesler çıkarıp kendini yerlere atması da garip geldi. insan gibi olmaya ne atfettiysem artık?

atfetmek ilgili yaptığım şey salakça diye düşündüm sonra. zamanın senin olduğu vakitlerde meğerse neler yapıyomuş insan! aklı kendi içinde. kendi kendine değerler kodlar keşfedip bi de üstine güzelce ezberliyomuş onları. sonra zamansız kalınca ''hmm neydi acaba şimdi burda yapmam gereken'' diye göt gibi kalıyomuş. cevap bulamayınca da kendini avaz avaz ağlarken yerlere atıyomuş. insan olmak lazım!
acilen :)

biri bana mesaj atmış eski yazdıklarınızı inceledim çok hırçın diye. ee dedim. siz yazmayın bence dedi. ben de bırakalım bu sizli bizli konuşmaları dedim.

2011-02-25T14:36:00.000+02:00

hayatımda ne kadar yaratıcı insanlar varmış da benim haberim yokmuş.

pandanın profil fotoğrafında görünen U dönüşü yasak tabelasından, 'nesli'yi çizdim' çıkarımında bulunup, dünyanın en önemli şeyini keşfettiğini sanan üstüne bi de bunu söyleyen aptallar var. buna gözlem yeteneği denmiyo ne yazık ki. bak ben senle başka bi gözlemimi paylaşiim dedim: popondaki delikle beynin arasındaki mesafe kadar yol alıp görüş mesafeme gelip senle konuşabilmem için önce yerin binn metre dibinden çıkman gerek. ne diim abi? böyle bişe mi hayat? bizim burda bööle diil allahtan, herkes kendine malik.

bu kafayla yaşayan insanlara dışardan nası görünüyorum acaba?

2011-02-21T10:33:00.000+02:00

sabah şöyle uyandım...
şimdi kim daha başarılı?
bu ne acayip bi soru? başarı ne demek? ya da her ne ise yaşadığım kriterim başarılı olmak mıydı? yoksa hatırlamadığım bi rüyadan kalan son cümleydi de soru 'the end'e yetişemeyince çıkış kapısında sorulmuş alelade bi şey miydi?
yine dışardan bakınca imrenilesi takdir edilesi bir bardak taşıma opersayonu gibi görünüyo ama burdan bakınca masanın üzerinden alıp mutfağa götürmek kadar basit bi eylem aslında kendisi. kendime de sevdiklerime de sakince izleyenlere de bi şey kanıtlama çabasında diilim ki. zaman kaybı ve zamansız manasız eylemler şu çaba takdirle ya da hasetle izledikleriniz. tam nesli hikayesi ama hiç biri nesli değil.
benim gerçeğim gün içinde dışarıda olup bitenler değil içimden geçenler. eğer beni şaşırtmaz ve o bir anlık hatayı yapmazsanız biraz daha çabalayacağım inandıklarıma sadık kalmak için.

2011-02-15T14:32:00.000+02:00

büyük yerde küçük insan mı küçük yerde büyük insan mı diye bi soru vardı. küçük derken neyi kasttetiğimize biraz daha ayabildiğim an karar vereceğim...

2011-02-13T14:26:00.000+02:00

bu yaptığım şeyin bazen bi eğitim için hazırlık yapmaktan farkı olmadığını düşünüyorum.
önce eğitimin kendisiyle ilgili şeyler: eğitmenler kimler olabilir, hedef, program, içerik...derken nerde ne zaman yapıcaz'ı düşünmek lazım geliyo. sonra otelleri ara, git bak, müdürle kırıştır, bütçeyi hesapla, katılımcıları sürekli bilgilendir...gelişler... açılış. başlamışsa zaten bitmiş demektir. bu olanların eğitimden bi farkı var sonunda kitapçık hazırlamıyoruz.

2011-02-12T10:51:00.000+02:00

izlemek istiyorum artık. önde giden otobüs olabilir mesela ya da monitörün köşesinde akan dakikalar...

çoktan alışabilir çoktan daha iyi hissedebilirdim her sabah bu şekilde uyanmasam... her durduğumda beş dakika evvel yapmakta olduğum şeyi unutmasam... her nesli hikayesi başıma geldiğinde bu şimdi neyin enerjisiydi diye düşünmesem... tartmasam...

şimdi gümüşsuyunda birinin kabataş lisesi varmış burda nerde dediiğini duydum? aslında hiç uzamk değil bilen birine göre. 5 dakkada kabataş lisesine pek kolay gidilebilir. 5 dakikada ama bilmeyen için öyle mi? bilip tarif etmeye çalışana da zor buraları bilmeyen birine tarif etmek. bilen olmakla bilmeyip elinde tarifi olan olmak arasındaki 386 fark: nesli... aynen bu durumdayım işte. yolu hem bilen hem de elinde tarifle taa gümüşsuyuna kadar gelmiş olanım.

ayrıca bu emlakçıların hali nolcak? bi ev 3 emlakçıda birden var! birinde 10 metrekare yazan öbüründe 5 metrekare daha fazla görünüyo. hep der ki büyüklerim: oturduğun yerden olmaz, sahaya çıkman lazım... çıkıyoruz işte. bu seferde orda yazanın aslında orda olmadığını öğreniyoruz. acaba ben doğduğumda biri elime makası verip göbek bağımı bana mı kestirdi? al neslicim kes kendi göbeğini sonra da kimseye elletmemeyi öğren diye! ama bazen öyle olmuyo işte. önce kesilmiş göbek görmem icab edebiliyo bazı durumlarda.

bi de tüm bu olanlarla uzaktan yakından alakası olmayan ama benim nahoş bi zamanımda tanışmak zorunda kaldığımoz viko var. viko aşık. bence aşık olduğu kedi viko'ya daha da aşık. her kapı sesini kollayıp bi şekilde yanyana gelmeye çalışıyolar. ama artık viko'nun bi evi var ve imkanlar ne yazık ki diğerini de eve almaya yeterli değil. ayrıca ikiciyi eve almak mantıklı da değil. her ne kadar o evin enerjisi viko'dan geçse de bu hayatta viko'nun da üstinden geçen bi gerçek var: pencerelerdeki sineklikler :)

akaşama kar varmış! sabaha karşı yağarsa çatıya da haifif hafif vurur sesi fısır fısır karın... kalkıp bi çişe gider sonra da buz ayaklarımla sıcacık yatağa koşar ısınp uyurum yeniden sulu saç kokusuyla. bu da benim üzerimden geçen gerçek işte... o çatıya kar vursa da fısır fısır ben ayaklarım üşünsün diye çişe kalkmiicam... çünkü benim saçlarım şampuan kokuyo

2011-02-10T09:20:00.000+02:00

bu sabah işe giderken bi durdum.
sonra durmaya devam ettim. sırtımdaki çantanın mı yoksa çenemin mi daha ağır olduğunu düşündüm.
durdum.
sonra unuttum tabi 'ulan ben nereye gitcektim' diye yeni bişe daha düşündüm. gittim bi kahve aldım.
yine durdum.
önümden okulun servisi geçti...
'hhm' dedim
sonra bi taksiye binip deniz görmeye gittim.
deniz. çantam. çenem.
durdum.
karar verdim çantam çenemden daha ağır.
durmadım. çenemi de çantama koydum işe geldim.

2011-02-08T14:24:00.000+02:00

1,5 saniye içinde düşündüğüm şeyi unutma potansiyelimin tavan yaptığı şu günler ne garip diye düşünürken...
2 gündür bende olan ama rüyamda gördüğümü sandığım şeyin aslında gerçekten olmuş olduğunu öğrendim. ama kimden öğrendim, ne zaman öğrendim, neredeydim orası hiç yok. oh dedim :) hala gerçek içindeyim. rüya değil hiç bişey...

gellerle gitlerin yakın münasebeti esansında tepişen fillerin olanları şaşın bakışlar içinde izlerken bazen tepişmeyi bile unuttuğu günlerim iç güveysinden hallice. yine götüm başım attı beyaz önlüklü çok soru soran doktorlar ve yüksek sesli makinelerle münasebetim bu ara kimseyle olmadığı kadar sık. aman neyse ki sağlığım sıhatim de yerinde. endişeye mahal yok! dünkü sayfa görünümüyle bugünkü sayfa görünümleri arasındaki sayısal fark da neyse ki eski rutinine döndü :)

çok fazla kızsal geyiklere gark olduğum ofis günlerimle ilgili sıkıntımı da 'ben kendime gelene kadar lütfen kadın kadına sosyalleşme sıklığımız öğlen yemekleri ile sınırlı kalsın' talebimi de yüksek sesle dillendirebildim. bana hiçbişe olmaz artık. sizi ders kaydı için burcu oy'a bağlıyorum.

2011-02-06T15:53:00.000+02:00

istanbul'a döndüğümden beri kendimle ilgili yapabildiğim tek tanımlama ''KIRO!''
hem şekilci biri olarak neredeyse 10 gündür 4 kıyafeti çevirip çevirip giyiyor olduğum ve o günkü moduma uygun bi tişörtü içime giyemediğim için hem de sürekli bi mıyvikhöhök'lü değişken ruh hali ile gezdiğim için kendimden sıkıldım.

ne zaman bu kendinden sıkılan hale gelsem sağda solda başıma her zamanki sıklığından daha fazla komik olay geliyo. dün istanbul'a dönüşümü ve bu sıkıcı KIRO'luğumu da çeşitli şekillerde karşıladığım şeyler oldu...

sıtarbaks'ta birine aslında kendime yüksek sesle sormak istediğim KIRO musun sorusunu sormak, reklamlarda oynayan bi bebeyi KD'den zannedip selam vermek ve sonra ''ay pardon yanlış oldu ben seni şey sandım'' demek, sonra KIRO musun diye sorduğum adamla metroda yanyana oturmak... henüz 24 saat geçmişken yine yeni yeniden dedirtenler...

bu KIRO olayı buralı olma hikayesi. şimdi bi internet sayfası yapıyorum. bu ara allengirli bi dömene geldiği için çok fazla ilgilenemedim onla da ama hikayenin yeri orası. sonra burda da yazarım belki... belki bu vesile ile herşeyim heryerde iken ben de fani dünyanın bana ısrarla öğretemediği kendim için disiplinli olma becerisini de böylece zorla edinip bu pis huyıumdan kurtulurum. ama bi yandan da hiç böyle şeylere takılmadım ki ben... benim de herkes kadar var işte ''sen biraz şeysin''lerim. çoraplarımı ters çıkarıp makineden de temiz ama ters çıkıyor olmaları hiç bi zaman kendimden mıyvikhöhök etmeme neden olmadı. çorap işte nası çıkarırsan çıkar. en azından benden mıyvikhöhök'lenildiğinde başka çorap hikayeleri anlatıp hesap tutmuyoru... belki bundan sonra tutarım kim bilir... böylece ben de kabuk değiştirirken hedefime odaklanmak için çevresel faktörlerin zayıflıklarından(!) kendimi motive etmek için faydalanıp sonra da siktir edip atarım kapının önüne...

şimdi bi pazar'ın öğle kahvaltısı ardından çalışmaya başlayarak dönebilirim KIRO'dan bozma orjinalliğime :) hoşgeldin neslim

2011-02-03T15:32:00.000+02:00

demek ki neymiş... yiyemiicen yarraan altına yatmicakmışın neslicim... diyo bi tarafım. öbür tarafım da daha ne kadar dayanabilirdi diyo. hiç bişey yokken yoksun kalmakla hiç bişey yokken varmış gibi davranmak arasında sıkıştım kaldım. henüz idrak edemediğim, göremeyeceğim kadar uzak ama memelerimin arasını da kağıt kesiği gibi acıtan bi gerçek var mutlaka! ama ne? bi haftada 5 senenin en kral hitini yaptığını bildiğim bu yere yazmak bazen saçma gelio bazen de nasılsa bi ben biliyorum hiç bi zaman kaygım olmadan sürekli kendi kendime söylendiğim yerdi burası diyorum. şimdi başka bi yer bulsam kendime yazıcak öbür hikayelere haksızlık etmiş olmam mı? zaten elimden geldiğince o herşeyi vıcık vıcık birlikte yaşadığımız çemberden uzak durabilmek, hem kendime yer açmak hem de alanına girmemek için daha ne kadar uzağa gidebilirim diye düşündüm. şimdi benim olan bu yerde imtina ile yuvarlak kelimeler sarfedip bi yandan da kağıt kesiği acısının nedenini bulmam çoz zor. edepli davranıyoru kelimelerim kimsenin alanına girmesin diye. burda babam var, terkeden ettiğim en yakın arkadaşlarım var, öfkelendiğim otobüs şoförü var, sevdiğim kendim var, şaşırdığım büyüme hikayeleri var, o var, sen'sin var.
şimdi depresyonda olduğumu sanıp endişenin can havliyle telefonuna davranıp 'nasıl'sın die sorulunca da yüksek sesle söylenmeyecek kadar benim ve anlamlı tüm bunlar. ne diicem? kağıt kesiği, meme, idrak .... diye anlatıcak mıyım? kurulması zor cümleler bunlar... minik minik geliyo! bi kere de çıkmıyo işte. meğer ne çok bilen varmış halimi de bi ben anlamamışım? şaştım :)
şimdi yazsam buraya anladıklarımı, hala anlayamadıklarımı, sorsam neden diye, kızsam sonra, iyi ki de olmuş dediklerimle, tüh ulan nası bu tongaya geldim dediklerimi anlatsam... bütün dünyanın bile bilmesinde sakınca olmayan ama bilinenin de bu güne, dün yaşadıklarımıza ya da şimdi nasıl olduğuma mal edilemeyecek his'sini anlatabilsem keşke. isteyen herkes gelse okusa ama bilmese ne yaşadığımı. olan da diil de olanın etrafındakilere takılabilsek keşke.
kimse çirkin ya da beceriksiz doğmuyo. herkes en bişe aslında. mühim olan en bişeyin ne kadar kendin de ve sana özgü kalabilmesini sağlayabilmek. dışarda olan bitenin ne kadarını aldığın ya da kapının ötesinde tuttuğun zaman hala kendin gibi hissedebildiğini düşündüğünde dürüst olabilmek. bi sabah uyanıp ''ben artık.....''la başlayan bi cümle kurduğunda sonrasında ne olacağın diil öncesinde ne kadar sen olduğun sanki aslolan.
şimdi bu 5 günde onlarca tık'ı bloğa yapanlar hem kimlerse kızmasın bana... gitsin kendine bi blog açsın ya da varsa orda takılsın... burdaki kadar varız birbirimizin hayatında nasılsa...dedikodu yok bende yine her zamanki fanus hikayeleri işte...
günlerdir kendime sürekli ''neslicim bu olanları pipi vs. kuku başlıklı bi yerden açıklamaya ve anlamlandırmaya sakın kalkışma'' diye sıkı sıkı tembihliyordum. hala da kulağıma küpe ricaması tavsiyem. çizginin benim tarafımda cereyan eden olayları barıl barıl kuku, olayın gerçekleşme şekli de çok pipi kokmasına rağmen şu anda yaşadığım şeyi anlamlandırmaya ve memelerimin arasındaki kağıt kesiği acısını dindirmeye çalışırken buraya koşmadım. eğitim sabahları katılımcıları güne hazırlamak için programın üzerinden geçer gibi kendi hikayelerimi / zi hatırlamaya çalıştım. ancak dün kafamın içinde olan'la doğan'ın farkı muhakemesini yapıyorken çok acayip bişeye şahit oldum.

malzeme hazır: aşk acısı, ortam müsait: sahil kasabası, oyuncular belli: bir grup aklı'başında olduğu için (!) stabile bağlamış ama mobil moda geçme düğmesi heryerlerinde olan deli kadınlar. günün muhtelif saatlerinde farklı renklerdeki alkolle başlamış olan sefa akşamın bir vakti bi meyhanede son bulmak üzere buluşulmuş. kimi istanbul'dan kalkan 6 uçağından beklenmekte, kimi tepede bi yerlerdeki kadim arkadaşların dooom gününden. herşey en normal ama bi yandan diil. zıııııır telefon:

''ben uçağa binemedim bomba ihbarı var siz başlayın''....

telefonun diğer ucu:

''aaaa öyle mi? tamam şekerim sen takıl hadi haberleşiriz''.....
gibi onlarca laf arasında ama ''kakam geldi yapmaya gidiyorum'' komutu kadar da kendiliğinden herşeyin tam ortasında olan zamanlar... hep erkeklerle içtim ben. bu kadar günlük olay sohbeti yapıp nası bu kadar kuku derinliğine inebildiğimizi anlamıyorum cins olarak! magical bişe!
mayhoşa bağlandığı an ''sen üzerine rahat bişeyler giy ben içki hazırlayayım''a uygun bi yerde duruldu. şarkıları kadın kulağıyla dinleyip dinlenenden çağrışan ilk şarkı çalmaya başlarken dans edildi. sızdığını sandığım birinin, kulağına ilk değen uyaranda sanki akşamdan beri hoppa zıppanın dibine vurmak bitmemiş enerjisiyle dans etmeye başlaması ''neden aslında hiç uyumadığım''ı aymama neden olcak kadar gerçekti.
sezen aksu: kolay olmayacak elbet üzüleceğiz – malzemeyi taze tutar
hayko – ortaya karışık - bu zamana kadar yapılmayanı yaptı çocuk helal olsun
yükse sadakat: kadınım – çok güzel cover'ladı çocuklar helal olsun
nazan öncel: köfte dudaklarını hokka gibi ağzını – amaaaaaan hadi hoppp hop
ajda pekkan: hoş gör sen affet gitsin aldırma – ayy bu kadının böööl böle dansı n'olcak arkdaşlar
yeni türkü: ah bi evet .... - bu şarkının adı neydi

bu neuuuyy?
sonra nerden geldiğimizi şu anda hatırlayamadığım bi şekilde ''his koleksiyoneri'' diye bi laf geçti lafın birinin arasında.

:...........''his koleksiyoneri'', o da nası bişeyse kelebek avcısı gibi......

diye devam etti.
allahım ne kadar çok kelime ne kadar çok şey var hiçbişe yok gibi görünen bu odada diye bi kafa geldi bana... elbet renk renk alkol ve haleti ruhiye'nin bu dozlardaki karışımıyla oldu tüm bunlar. ama bööle bişe eksik kaldı yine. olan'la doğan'ın muhakemesine dün geceki karışımla başlamış bulundum. henüz ayamadım ya da anlatamadım. bu sarıyla yeşili karıştırınca turuncuyu bulmak gibi. o renk ve o dozda alkolle şu ruh halini karıştırınca bu oluyo. e tabi bi de o kadar bilmiyorum ki o kadar kadın birarada bu hale gelmeyi. bi durdum o yüzden.
en son yeni çıkan şölen reklamlarındaki kaslı kanatlı dirhem yağsız oğlanları seyredip ay bulaar çok gey beğenmedim'' diyince, ''arkadşlar şu an yaptığınız çok ayıp kadınsınız siz bu cilloplara nasıl gey dersiniz''e benzer içerikli bi azar yedim ve dedim ki ''ulan ben erkelerle büyüdüm, hayatımdaki tüm erkekleri de dünyanın en taşşaklı erkekleri sandım ve tam da bunlar olurken kukumu da doyasıya yaşadım'' ilk pornom da ilk maç kavgam da ilk araba kaçırışım da ilk ''ben aşık oldum biliyo musun'' ağlamam da erkeklerle oldu. hem biz büyürken algida reklamlarında denizden sırılsıklam çıkanlar hep kadındı, hiç bi reklamda cillop gibi kasık kıvrımları olan çocuk gördük mü a.q? o yüzden hiç bi zaman kasık kıvrımına kukum gıdıklanmiicak ya da belkıs özenerin sesinden türkan şoray izleyip öyle bi şarkıda mest olmiicam...

2011-01-30T14:54:00.000+02:00

geriden başlıyorum yazmaya

arada bir başa ya da içime dönüp ordan da seslenirim ilerleyen yerlerde. sıtarbaksa geldim. gözümde köşeleri yukarı doğru kıvrılan beyaz çerçeveli güneş gözlüğü yüzüm de de fotoğraftaki gülümseme ile...

-bi tol günün kahvesi sade bi de ahududulu çişkek dedim.

kasaya yöneldim. kasadaki kız sabah sabah kek aşkı gibi bişe dedi en samimi ve sempatik hali ile işini yapmaya çlışırken. ben de

-yok! hala sarhoşum canım çok tatlı çekti. dedim.

sonra kız daha da muzur bi gülümsemeyle

-yoksa akşam buraya gelen siz miydiniz? dedi

-yok! dedim

ama sonra nerden biliyon ulan gelmiş hatta kasadaki kızın yüzündeki muzurluğun nedeni olan sarhoş rezaletini sen çıkarmış olabilirsin belkide diye düşünüp şirin şirin iyi günler diliyerek tepsimi alıp dışarı çıktım.

gece gerçekten çiskek yemeye gelmiş olabilir sıtarbaks kapalı olduğu için açtırmaya çalışmış olabilirdim pek tabii.

sıtarbaksa gelmeden önce güneşli aydınlık sıcak havada uyandım. evden çıkarken ayakkabılarımı ve bahçedeki masanın üzerinde votka kadehini görünce şantiye de mi içtik en son diye düşündüm ama yok hatırılyorum en son nerden çıktığımı... yine de eve gelirken garip bişe olmuş olabilir ya da heryeri eşili kasaba yürümekte o kadar zorlanmış olabilirim ki bi aşamadan sonra zıplamadan yürümeye karar verip sokaktaki bütün çamuru içeri getirmiş olabilirim.

uyumadan önce, içime kaçan hikayeleri unutmadan not alayım da yazmaya başlayayım diye ekrem'in aldığı deftere kırmızı pilot kalemle birşeyler yazdım. uyandığımda koltuğun üzerinde defteri, ellerimde de ilk gördüğümde kan sandığım ama sonra murekkep olduğunu anladığım lekeleri takip edince olanları tahminle karışık hatırlamak zor olmadı. ayıkken kendi el yazımı okumakta zorlanan bi insan olarak tabii ki dün gece yazdıklarımı okuyamadım. bazı harflerden ne olduklarını tahmin ettiğimi kelimeler var. az sonra ordan da referansla yazacağım :)

hayatlarını burda yaşamayı tercih etmiş çok buralı ama bi yandan da çok heryerli 40 yaş üzeri dünyanın en tatlı tayfalarından biri ile meyhaneye giderek başladı gece. gecenin sonunda meme ve siyaset konuştuktan sonra anladım ki 'sarhoş' oluyoruz. çok garip bişe hissettim orda. yine en küçükleri bendim yine arada bir fısır mısır dudak altından masadaki yeninin dedikodusu yapılırken yine ellerimdeki etleri koparma şiddeti ile gerginlik seviyem ölçülmüş, yine birbirinin bakışından bile dünyaları anlayabilen kankalar ara sıra kendi aralarında minik bakış ve gülüşlerle birbirilerine 'cici' 'taşaklı' 'arıza' 'bişe' .... diye mesajlar vererek masadaki beni kendi gerçeklerinde var ediyolardı. buralı ama aslında yaşadıkları yere alışabilme ihtimallerinin gerçekleşme eşiğinde durarak kasabaya zamanı avans olarak vermiş, rutinin feyk ve gerçek taraflarını tartıp ne kadar gerçek olabileceklerini sınayan ve hep gerçek olmak isteyen galiba büyüyünce de onlar gibi gerçek olmak istediğim şahane insanlar çocukluktan kapı komşusu şimdi de kadim kankalar hissi verişti bana ki öyleymiş gerçekten :))) birileri çemberin içindeki en eski, diğerleri de onlara tutturulmuş sonra da lan ben senin ciğerini biliyorum tadında can olmuşlar birbirilerine. birader – lik kurraları var herkesin delikanlı gibi.

meyhanden sonra fırtınada suların arka kapısından girip ön kapısından çıktığını ve her nedense sadece çıtırların gittiğini düşündüğüm minicik bi yere gittik. mekan kafe – bar vergisi veren ama mutfağı olmadığı için kafe olamayan tek tuvaleti olduğu için de belediye tarafından bişe yapılmakla korkutulan bi bar. küçük. arka kapısından çıkınca denize 3 adım var. ön kapıısndan zaten çıkma çünkü çok çamur. ilerleyen dakikalarda dans ederim diye hayal etmiştim içeri giridiğimde çalan her ne ise öyle bi gaza gelip. sonra barda duran hüseyin böööle bi çiğ çiğ mfö şarkısı çaldı önce :) sonra çok kısa süre önce başlayan gecenin ilerleyen saatlerinde krize dönüşen gülmeler hafif hafif gelemeye başladı. yanımdaki ve aslında yanında olduğum deli kadın da 'hahah nesli bak ne çalıyo sana ' diye bir sonraki gülmeye malzeme takviyesi yapıyodu o esnada. çünkü buraya gelirken birileri bana o şarkıyı armağan etmişti kendince.

zor olsa da galiba geliyorum sana....... se beni tanımazsın severim de....... sen beni uzak sanırısın ........ ah bu ben ben değil nerlere ......... hayaller mi kursam....... nerelere ....... diye mazhar içli içli söylerken kendimi gerçekten 16 yaşında gibi hissediyo bi yandan da yaşadığım şeye çok öfkeleniyodum. neydi şimdi bu? sevdiğinden ayrı düşmüş genç kadın kahrından sayfiye yerine kaçmış ne kadar özlediğini unuttuğunu anladığı zaman farkına varmış kendi ile tanışmaya çalıştığını ve ağlıyo.... bu mu? hassiktir lan! birden yaşadığım şeyin bi ayrılık olmadığını ya da ayrılıksa da çok saçma olduğunu düşündüm. olmadı nesli! bitti! e peki o zaman niye bunları hissediyorum. ayrılık fiziksel bişe. arkasından ağladıkça da yanında olabileceğin bişe diil. ayrıca sığ bişe. ayrıldık! afferin. geçti mi? peki ya daha mı az acıyo ya da daha mı mutlusun?

doğru olduğu düşünülmüş mantıklı bir hareketti yine başıma gelen. kararını benim vermediğim verilmesine vesile olduğum şey. benden başka birinin düşünüp daha doğru olduğuna inanılan ve mantıklıca en doğru kararı verildiği benim de bu karara istinaden yaşadığımız ortak hayata ilişkin gerçekleri değiştirmem beklenen doğrular, uğruna göz yaşı dökecek olsam da en doğru olanı yapmam istenen bi hikayede gibi hissettim. yalnız hissediyorum evet ama bu yalnızlık sadece fiziksel bişe. o yüzden mazhar içli içli şarkı söylerken bende terketmeye terkedilmeye dair canlanan tek his 'ne saçmalıyom ulan, ne ayrılığı' diye düşündüm. saçmalamış olduğumu düşünmem terk etme eyleminin yanyana gelme eylemine dönüşecek olmasını düşünmek gibi bişe diil, şimdi gittiysem sadece km ile ölçülen bi gidiş diil, gittiğim halde kalmış gibi hissetmem. bu anlatması çok zor bi durum ve tam olarak yukarıdaki kelimelere denk düşmüyo. bi ara dönerim buraya.

mazhar'dan sonra daha acıklı ve daha 16 yaş bodrum barı şarkısı çalmaya başlayınca müzik yapan hüseyin'e gidip: zor günler geçiriyorum, sevdiğimlen ayrıldık iki neşeli bişeyler çalsan da dans etsem dedim. hüseyin de konunun uzmanı olsa gerek: o zaman git ağla dedi. ya ağlamiicam dans edicem hadi bişe çal dedim. hüseyin:

-o zaman git .....ablaya sööle dedi. ..... abla da hüseyin'in karizmasına saygı duyduğu akıllı ve de taşakklı bi ablamız. fethiye teyzeme benzediği için gün içinde tanıştığımda ve akşamın başında rakı henüz şişede kokarken biraz da çekindiğim bi abla. çok sen ben gibi ama çok da kendi. elleri kimsenin ellerine benzemiyo. muzur muzur bakıp insan insan gülüyo.

...... abla sonra olaya nası yaklaştı bilmiyorum ama en son 70'lerin 80'lerin türkçe pop şarkılarını farklı versiyonlarda dinliyoduk. arada bi gözüm tv'daki çelsi maçına kayarken hababam sınıfı ve neşeli günler filmlerinden bazı şarkılarda dans ettik ama....

.....ne hanlar ne de saray lalalalalala ....şen ...... sev çünkü sevmek en kolaaaaayy.... falan diyoduk galba en son. .... abla ile ailesindeki herkesin garip ama kendisinin çok kamın bi ismi olan ,,,,,,, abi birbirilerinin hayatlarından hiç çıkmak istememiş farklı varyasyonlarda yanyana kalmış iki cici.

..... abla artık ,,,,, abinin annesi ama ,,,,, abi ...... ablaya hala ilk günkü kadar çok hasta. Çocukluktan kalan bi alışkanlık olsa gerek. tabi bir pipi olarak hem de dürüst ve akıllı bir pipi olarak ...... ablayı hayatının en güzel en güvenli yerine koymuş. ..... abla en kuul. 21 yaşında olsa o hayranlığı alıp borsada işletir gibi kullanır pipiyi kendine köpek eder. ama mevzu kukudan pipiden çoktan geçtiği için biz çok kuul kanka bi çift izliyoruz. ...... ablanın bütün erkekleri ,,,,,, abiden hep imtina ile söz edip kendilerin ,,,,,,'in yakın arkadaşı olmaya zorlayacaklar belkide. . ile , için geldi bütün gece şarkılar ben de deniz kenarında bodrum barı resminin en gerekli unsurlarından birini oynadım. hüseyin biz ne zaman dans edicez diye her şarkının sonunda ısrarla sordum. olmadı. bi ara yanında durduğum yanımda duran esas kadın bana hüseyin'den mesaj getirdi. 'o kendini kaleden atsın gidip' demiş sayko hüseyin. Madem babalar gibi mekanım var müşteri de mekanın raconuna işlevsellik katmak için aşk acısıyla kıvranırken gidip kendini bodrum kalesinden atsın! valla bence olur. hüseyin de o kafayla kulübe girdi gece. çok üşümüştük. birden pavırtürk tv şarkısı çalmaya başladı. adını hiç bilemediim ama bedük gibi giyinip ferhat göçer gibi şarkı söyleyen, dans etme konusunda ajda pekkan ile aynı kaderi paylaşan son dönemin en meşur çocuğunun şarkısı başladı. Sonra hüseyin'in çömezi bana gelip ''oldu mu bu şarkı'' dedi. dedim ki ben bunu bilmiyorum. dedi ki nası bilmezsin herkes biliyo bunu. o anda ulan acaba bunlar beni 23 sanmış olabilir mi diye düşündüm. o da olurdu yaa! hüseyin'in çömezi de artık kulüpten.

ordan çıkıp eve yürürken elimde 6 şişe niğde gazozu ve bisiklet kilidi olduğunu farkına vardım. esas kadını hızlı adımlarla takip ediyodum. birden durduk. ''ses nerden gelio nesli oraya gidicez'' dedi. zaten bi köşe döndük veeeeee bodrumlu, görece daha beyaz gençlerin takıldığı tirendi mekana vardık. kapıda cilloplar prensesler sigara içerken biz içeri giriyoduk ki 'ulan bunlar neye bakıyo' diye düşünürken kucağımdaki gazozları yine farıkna vardım. nerden ve nasıl..... o da başka ve çok anlamlı ve çok uzun ve çok sahibi kadar gerçek bi hikaye....

buralı püri pakların favori mekanı olduğunu düşündüğüm o yerde çalan herşey koşa koşa istanbul'a gitme şarkılarıydı. içeri girdiğimizde 2pac çalıyodu ve ben çok heyecanlanmıştım. 'işte nihayet burda dans edicem' diye. ama sonra birden bişe oldu ve ayrın meydın fiır of dı dark çaldı çalmakla kalmayıp fiır of dı dark turunda kaydedilmiş konser viyosunu da izledik. sanki koltukta oturup pijalamalımla zuma oynarken hisettim kendimi. kozmoz seni sikiiim çıkar beni burdan..... sonra yine yine yine.... ayrın meydın dinledik ve izledik. gençler esas kadına hasta olmuş etrafımızda dönerken bi koku geldi burnuma. saçları küt kesik yandan ayrılmış beyaz pantolonlu çocuktan gelen kokuydu bu. bakkaldan alınmış yeşil jagler parfümüyle etrafımda döne döne dans ediyodu. gencin o parfümle özgüveni bende başka bi yere düştü ve kendimi mesaide sandım birden. gençleri desteklemek dahil etmek lazım kafası geldi. sanki birden istanbul'a gelmiştim ve hemen yapmam gerekeni yapmalıydım :) çok kısa bi süre bakkal jaglerinin etrafında dans ettim. sonra dedim ki 'ulan ben napıyorum?' mesaide diilim ki! birileri beni inkulud etsin yine neden terbiyesizleşip ''ama yapmak lazım'' kafasıyla bu kokuya maruz kalıyorum. çıtırsın ama çirkin ve pis kokulusun bebeğim. sikerim. sonra zaten esas kadın gecenin bütün şarkılarının bana çalmış olmasından kelli ortaya çıkan şenlikli durumla eğlenmeye devam ederken çekip çıkardı beni ordan :)

her ne olursa olsun 738 yaşıma geldiğimde yaşamamış olduğum hiç bişeyin içimde yarım kalmış tadıyla mış gibi yapmayacağımı, her ne yaşadımsa benim olduunu, ben olduum içim o olduuunu hissettim. birilerinin hayatında hep dün akşamki tadımla hissimle, elimde niğde gazozu 1000 promil alkolle özlediğim şeylerin hayalini kurarken, aslında özlüyor olmanın dünyevi bişe olması ve özlüyor olmanın kendimden ayrı düşmenin ta kendisi olduğunu öğrenmeye devam ederek kalacağım.

burdaki esas kadının kendine malik deli hali herkesin hayran kaldığı ama bir o kadar da uzaylı bulup anlamlandıramadığı naifliği bana çok tanıdık. o niğde gazozları o kadına, ne yaptığını çok düşünmeyen ama hep hiseden bir adam tarafından, çok düşünülen biri olduğunu göstermek için seçilmiş ve o kadının hayatında olduğunu hissetmeye olan ihtiyacı yüzünden verilmişti şeylerdi bence. kadın hikayeye sonradan girmiş ama gerçek olmuştu. tıpkı gazozu veren adamın o kadının girdiği hayatta gerçek olduğu gibi gerçekti. gazoz adam şimdi gerçeğine yüklediği anlamı paylaşmaya gelen birine sıradan bir hareketle 6 şişe gazoz vermiş kendince gerçek bişe yapmıştı. gazoz hem gerçek hem de niğde menşeeli olması nedeniyle ayrıcalıklıydıı çünkü. kilit de burda bişe olmaz romantikliği ile bisikletini her yerde bırakan deli kadını kollamak hayatnı kolaylaştırıken 'bisiklet çalınabilir bişe' gerçeğini de kendi yöntemleri ile kontrol etmeye çalışıp kadının yerine kadın adına önlem almak için verilmiş bişeydi hem paylaşmak zorunda kaldığı gerçeğini koruyor hem de aslında o kilitle kendini o gerçeğe bağlıyordu. bilmeden konuşup ayıp bişe yapıyo olabilirim kendi yaşadığımı şeyi gazoz adamın hayatna yansıtıyo olabilirim elbette. ama gördüklerim hissettiklerimden daha az güçlü değil işte; öyle olduğunu düşünüyorum.

2011-01-20T10:34:00.000+02:00

Kaydı Yayınla Kaydediliyor...Önizleme Kaydedildi Kayıt listesine geri dön Kayıtları Düzenle Sayfaları Düzenle Blogu Görüntüle Yorumlar Ayarlar Tasarım Kazanç sağlayın Kumanda paneli Hesabım Yardım Oturumu kapat

2011-01-03T19:46:00.000+02:00

şimdi alemdarla ikimizin olduğu eski fotolara baktım. anca o kadar eskiye gidecek cesaretim var demek ki. içim bi hoş. sanki o zaman olup biten içimizdeydi gibi. şimidyse herşey dışarıda. ya da dışarıda olup bitenin içinde diiliz.

ne bilim öyle işte!

2010-12-22T18:34:00.000+02:00

hiç değişmeyen bi ses var... karnım guruldadıktan sonra içimde bişeyin kasılması kadar doğal, olması gereken zamanda ve aynı tonda.

arabayla çok hızlı tünele girdiğimde tünelin uğultusu arabanın içini basarken radyoda çalan da eş zamanlı ve aynı hızda kayboluyo yerine içten bi cızırtı geliyo.

sonra tünelin çıkışına yaklaşırken dışarının sesi içerdeki basıklığı susturur gibi oluyo... cızırtı yerini radyoda çalan her neyse ona bırakıyo.

hiç değişmedi ve sanki karın gurultum gibi bi yerlerimde bişeyler olurken kafamın içinde de sırayı takip edenler var :)

2010-12-17T14:27:00.000+02:00

birinin artık beni sevmediğini düşündüğümde

''acaba neden seviyodu''

''seviyo muydu''

''neden sevdiini hiç hatırlmaya çalışıyo mu acaba''

''sevdiğini sanmamın nedeni ne olabili''

gibi sorular geliyo aklıma. hiç ''gerçekten sevmiyo olabilir mi'' diye düşünmüyorum ama.

bu karmaşada erkeklerin artık sevmeme hali ile kadınların artık sevmeme hali farklı oluyo tabi.

bundan evvel bi yerlere şöyle yazmıştım: ''sevdikleri kadın tarafından bencillikle suçlanan erkekleri seviyorum''

peki ya kadınlara ne demeli? peki ya kadın erkek ayrımı yapmama?

of! kafamın karışmasın için önüme gelen her çıkmaza giriyomuş gibi hissediyorum. bişe düşünürken dikkatim dağılıyo ve sonra anında düşündüğüm şeyle ilgili başka bi yerden düşünmeye başlıyorum. çeşitli düşüncelerden rengini en çok beğendiklerim arasında da gidip geliyorum sonra.

bazen birileri bana şöyle yapıyo(şaşkolozluğumla eğlenmek için-şakadan): bi şey hakkında konuşurken birden ya çok alakasız bir soru soruyo ya da söölüyo (kuşlardan konuşurken bugünün gazetelerini gördün mü diye sormak gibi) sonra birden 3 saniye aklım kitlenip kalıyo ve

kuş-

gazete-

bügün-

neler olmuş olabilir-

bu esnada bir soru değil sonunda nokta olan bi cümle olmalıydı soru işareti nerden çıktı

...-

gibi binlerce şey geçtikten sonra ''durup'' hı? diyorum. işte bazen günün uyanık olduğum zamanlarında o ''hı'' anını saatlerce yaşıo olmak çok sıkıcı olabiliyo. (tabii komik olma durumu hep baki)

-----

nesli'nin yapmaz dediği şeyler yaptığımı farkettğimde ''hmm büyümek bööle bişe demek ki'' başlıklı kaçış kafasıyla kendime yaptığım açıklamalar artık kesmiyo. bu büyümek olamaz. daha ne büyiicem a.q.

peki a..q da ne o zaman diye de sormuyorum sonra sormadığım için bi daha ''hı'' oluyorum

2010-11-24T18:04:00.001+02:00

2010-11-20T17:07:00.000+02:00

istiklal caddesi üstünde reklam panosu gibi bişe var. bi çocuk birden ekranda görünüp ekrana vuruyo ''tık tık tık'' sonra da konuşmaya başlıyo. bu sabah önünden geçerken gördüm,

çocuk cama tıkladı

ben de durdu hey naber dedim

o konuşmaya başladığında ben yürümeye devam ediyodum arkadaki amcalar biraz yaptığıma şaşırdı

ama yörük hiç şaşırmadı yürümeye devam etti benle...

sonra listeye bişe daha ekledim, aynı şeylere şaşırdığımız için de seviyoum o'nu

2010-11-10T23:02:00.000+02:00

çok garip şeyler oluyo

e bakıyom hep oluyo o zaman nası garip olabilirler diye düşünüyorum.

neden her seferinde herşeyin garip olduğunu düşünüyorum

garip olmayan ne?

bu sabah eminyet şeridinden gidip sıkışık trafikte yanımdan geçip gidenlere kı olup arkadan gelen emniyet şeritçilere kıllık yapmak istedim. eminyet şeridine geçip 4'lüleri yaktım araba bouluyo kafasnda saatte 4 km hızla ilerlemeye yelendim. sonra arkadan gelen bi araba sinirlenip bana kaynadı. gerçek yola geip eminyet şeridindeki eni solladı ve yine emniyet şeridinden bastı gitti. yüksek sesle ''inşallah arkadan biri arabana çarpar'' diye bağırdım. aslında kendimle olan bu kavga TEM üzerinde bi yerlerde cereyan etti. sonra okmeydanı sapağından girdim bi de ne göreyim :S benim arabaya arkadan bi kartal girmiş kartal yarısına kadar içeri göçmüş, benim adamda bi sikim yok çünkü kocaman bi jeep ve kartalın yarısına karşılık sadece tamponu düşen bi jeep. hayatımda belki de ilk defa bu kadar öfkeli ve fütursuzca beddua edip göt olmak unutamakta zorlanacağım hikayelerden biri. kendimi hiç böyle bi renkte kötü hissetmemiştim. annem sakın beddua etme der hep. şimdi sannki anneme anlatınca bütün kabahatimden arınış ve hissimin rengini değiştirmiş olıcam gibi geliyo. annem ağzıma sıçcak beddua ne a.ına koim yiaa!

başka bi gariplik de

sınıflarına yeni gittiğim insanların bi kısmı beni ajan bi kısmı da örtmen (sen örtmen misin die sordular) sanıyo. bi sorun yok nasılsa hepsiyle şahane kanka olucam. aşkımız henüz yeni alevlenmiş bir nefret şimdilik. dün sınava girdim. 9'a başlaması gereken sınav 9:25 olduğunda tekrar tekrar sorulan ve birbirinden hiç bi farkı olmayan sorular yüzünden başlayamadı. dayanamadım kaynadım tabi: sikicem ders kaynatmayı anlıyoum, yapanı destekliyoum - yürekten sadece - gözümde başka bi mertebeye oturtuyoum ama abi sınav kaynatılmaz ki bea!! neyse ben bi iki elemana kaynadım abi kesseniz de başlasak die. sonra sınav başladı. birazdan arkamdaki yeni alevlerden biri dürtüp ''bahğ bi'' dedi sonra:

-ne var
-kızım sen yeni geldin ne yazıyon bu kadar uzun yiaa
-sana ne be
(bu arada ''arkadaşlar lütfen şey etmeyin diye bi uyarı geldi)
daha fısıltılı ve tehdit eden bi sesle
-hiç arkadaşın olmicak bu bölümde yannız kalcaksın bak gör
dedi...
ohh dedim içimden demek en yakın arkadaşım sen olcaksın... memnun oldum.

-kapının önünde bi kadın yolumu kesip ''sana annenle ilgili herşeyi anlatcam'' dedi

-arabasını parketikten sonra arkasından ''pardon beyfendi arabanızın farları açık kaldı''die bağırdığım adam ''hmm o mu otomatik kapanıyo'' diyip sazanlık işgüzarlık ve mallığıma rağmen teşekkür edip gitti.

-alışık olmadığım bok reknli ojeler yüzünden kendi sol elimi başkasının eli sanıp daldın bi şekilde sağ elimle yazı yazarken masanın üzerinde görünce yerimden 15 santim fırladım.

-son bir ay içinde okuldaki salak bi şaka yüzünden belki 20 kişiye kimliğimi gösterip en az 30 kişiye de ''evet 30 yaşındayım'' demek zorunda kaldım.

-2 milyon istabullu eylemine 200 kişiyle birlikte katıldığım galata köprüsünde ''burda n'oluyo yau'' die soran balıkçılara cevap vermeyip yanlarından yürüyüp geçen insanların arasında olduğum için kendimden uatnıp, 'e ulan ben nie anlatmadım o zaman'' demeyi de nerdeyse 2 saat sonra akıl edebildim.

-hayatımda bunalıma giren ya da oturduğu yerden gek gek konuşup bi sikim yapmayan ama götü eiffel kulesinde olan hatta yalan dolan vaatleriyle insanları oyalayıp ''bu ara bunalımdayım'' sikine sarılan herkesle her ne ilişkim varsa -bu ilişkiden vazgeçmek şatıyla- sırf gelip bana sarmasınlar diye gönüllü olarak düzenli sakso çekip ceraati alma projemden babama bahseteye çalıştım. anlaşılmaz bi hal aldı diyaloğumuz.

-sabahları uyandığımda ya da çişimi yaparken içimde çalan şarkıları feysbuktan paylaştığımda şarkı hemen susuyo içerde.

-yarım saat önce bi daa da beddua etmicem die ağladım ya! 20 saniye önce feysbuka şöyle bi ileti yazdım kendimi tutamayıp ''öğrencilerini konuşturup, şarkı tekerleme söyletip boktan telefonlarının kameralarına kaydettikten sonra görüntüleri feysbuka koyan bütün öğretmenler ölsün! hem de hepsi.'' yazdım lağğn. n'oluyo bana be!

işte kısacıktan aklıma gelen, hepsini garip bulduğum, birbiriyle alakası olamayan bu ŞEYlerden onlarcası hergün olup bitmeye devam ederken ben neden garipsiyorum...
e tabi bunun da cevabı gayet açık diğerleri gibi... şöyle: kendime neden soru soruyorum-kendime sorduğum sorunun içinde neden ben kelimesi var-soru neden ... ile bitiyor ? uyumaya mı gitmiş?

günah mı çıkardım ne? askerdeyiz aq sanki. gerçi gitmedim hiç askerlik bilmem de bizim giden arkadaşlar var onlar anlattıydı :) o zaman the gathering'den saturnine sevip de kavuşamayanlara gelsin

2010-11-09T00:54:00.000+02:00

Bu nasıl bişe olabilir acaba?
Bildiğinden şüphe etmek!
Şöyle mi mesela
O kadar aynısındır ki ve hep o kadar aynısındır ki bazen sadece bir renk gibi olabilirsin en göz alanından
Ben de burnmun ucu kadar görüp olan kadar algılayabildiğimden
Duyduğumu gerçek gördüğümü benim bilirim.
Halbuki görüdklerimden öte duyduklarmdan sır olan vardır ki
O da
O kadar aynısındır ki ve hep o kadar aynısındır ki bazen bildiğim şeyin aynı olduğun olduğuna inanırım
Çünkü her şüphe ettiğimde dersin ki
O kadar aynıyım ve hep o kadar aynıyım ki; seni sevdiğimi söylerim bildiğinden şaşma diye
Halbu ki seviyo musun dememiştim
Bildiğimden şüphe etmenin nasıl bişey olduğunu sormuştum o esnada,
Neyse ki sen o kadar aynı ve o hep o kadar aynısın ki ne söyediğin değil ne olduğu önemlidir yine o esnada
Ne misin?
Konuşsaydın eğer olduğundan daha yalan olmayacak kadar aynısın ve hep o kadar yalansın ki kendine söylenen
Hep gerçek ve benim olmak zorunda hissetmemin çabası kadar yoksun artık...
Halbuki ben hiç yalnız değilim sen yokken,
O kadar yok ve hep o kadar yoksun ki
Bi sessiz nefes veriş bi de zar zor yutkunuş kadar ordayım çünkü her sen olmayışında
Ayrıca
Tek bildiğim ''olmayışım''
Neyse ki

Tek şüphe ettiğim şey bu değil

2010-10-27T12:44:00.000+03:00

yazasım gelmezken hep yazmak isteme hali girdi içime.

çok şey hiç şey olabiliyormuş meğerse bazen.

bin komik olay 5-6 doom günü, 1 düğün, 2 yolculuk, onlarca özleme, ara sıra şaşma kalma, bir iki de yannız kalma oldu bu arada. en son annanemle TV seyrederken yazmıştım post etmemişim :) draft'ta duruyo ama artık bi annamı kalmadı...

bağırsaklarımın bile huy değiştirdiği, midemin sabahları benle konuştuğu bir dönem. ben hala aynı tas aynı hamam...

ne bilim işte... yüksek sesle anlatamadıktan sonra yazmaya çalışmanın bi annamı yok gibi geldi şimdi.

sikiim o zamana ben böyle işi...

2010-10-06T01:35:00.000+03:00

bi haftadır komik hikayeler biriktiriyordum ki yazayim buraya gülelim diye... şimdi ise tek bişe var aklımda... derya kılıçalp diyorum başka da bişe demiyorum. dolaylı faydalanıcı kendisi.
komik hikayeler acım geçince :)))

2010-09-27T21:01:00.000+03:00

kaldı 2

bu sefer nedense çok uzun geldi... anlatcak çok şey vardı bıdır bıdırlar içmde kaldı ondan galba.karşı apartmanı boyadılar. istanbul trafiği BOK gibi oldu okullar yüzünden. mahallede 2 çocuk kavga etti dayanamadım araya girdim. otobüste şoföre ''sen bana cevap veremezsin şoförsün'' diyen kadına''siz de galiba tezgahtarsınız'' dedim :( birinin tezgahtar olmasıyla ilgili hiç bi derdim yok vidanjör şoförü olma hayalimden sonra tezgahtarlık da büyüyünce olmak istediklerim listesinde bilenler bilir. ama işte insanların canını böyle acıtabileceğine inandığını düşünüp kadına giriştim... erdal peşimden ''şşşş kız ilk defa seni pantolonla görüyom'' diye avaz avaz bağırdı. göt bacaklarıma mı bakıyon diicektim zor tuttum. fani teyze ile otoparkçı adamın sevgili olduklarını düşünüyorum. yeni taşınan kız pati ablası olabilir geçende her yer inledi sonra eğlnce sokağa taştı. büyücü kitabının devamını bulamdığım için bitmesin diye her akşam 2 sayfa okuyorum. bi insan hazır köfte bile pişirez mi işte o benim yine anladık. alem göt olmuş ama ciciler de var arada... çoça bugün yeni ofisindeyi. bece çok cool :) bugün kendimi ilk defa yaşım yüzünden büyük hissettim ve biraz da ait olmayan... ctesi gecesi çok huysuzlandım ama sebepsiz!!! 2 gün sonra daha iyi hissetme ihtimalim geçmek bilmeyen zamanın şı diye akıp gitme ihtimalinden daha yüksek ama :).

2010-09-23T22:04:00.000+03:00

Bana
Keşke
Biraz
Ben
Herkes

Sadece hayal ettim işte

2010-09-19T15:07:00.000+03:00

her tarafı ter kokan hostes çay kahve servisi yaparken servis tepsisine ayı gibi dalan sırası gelmemiş yolcu, 14:30'da bolu'dan kalkan ama 15:15'de hala bolu'nun çeşitli yerlerinden yolcu alan 45 kişilik minibüs, şoförün her söylediği argo lafı üzerine alınan eskortluk mesleğine gönül vermiş yolcu....5 saat 30 dakika'da henüz kavacığa varabildiimiz otobüs yolculuğu...15:30'da verdiğimiz molayı saymıyorum bile... en ala cigaradan daha fantastikti. açık haca çarpan bünye gibi oluyorum :)

2010-09-16T10:16:00.000+03:00

kuştepe kantindeyim. yarım saat evvel n'aaptım ben diye düşünmüşken feysbukuma barni moloztaş rumuzlu birinden mail gedli. ''merhaba... köleniz olmasını ister miydiniz?'' yazıyodu.

heh dedim ben de ta onu diodum...

2010-09-08T11:11:00.000+03:00

bU HaYyATtA heRşeY βO(K)LitiK oLmaK içiN

herkes u2 konserinden bahsediyor elbette. boru diil u2. fanatiği olmamama rağmen, beleş biletle girmiş olmama rağmen, en sevdiğim şarkının söylenmemiş olmasına neden çok bozuldum die düşündüm. 2 nedeni var.
1-insanoğlu bi garip, konserden 48 saat öncesinde bile abileri sahnede görme konusundaki motivasyonum her yılbaşında minione dileme motivasyonum kadarken, ''madem şimdi konser seyircisiyim o zaman neden u2 fanı gibi davranmayayım, ben zaten bu adamların ezelden beri hastasıyım-ki palavra çoğu-' kafasıyla çakma bi fan psikolojisi geliyo insana. insanoğlu çok kuş hafızalı yau!
2-havaya girmek için hiç kasmadığın bi konser, almış yürümüş... kaç zamandır orda olduğuma ve nasıl tepkiler verdiğime dair en ufak bi fikrim olamayacak kadar mutluyken (hatta bi ara sahnedekilerden sonra şu anda bu hayattaki en mutlu insan ben olabilirim diye düşünecek kadar kafayı yemişken) zülfü'nün sahneye çıkıp bilmemkaçbin kişiyle birlikte solo ''yiğidim aslaaaaannııımmmmm burraaa yaatııyooorrrr'' diye şarkı söylemesi, içimde, akbil kuyruğunda birinin gelip arkadan bana değdirmesi sonucu yaşayacağım taciz kızgınlığı hissettirdi. lan! zülfü dinlemek istesek anasının amı kadar yol gidip, çamura bata çıka 0-6 yaş zekasına uygun labirent oyunu simülasyonuna girmezdik. no'lu yani şimdi? ''sahneden bono egemen bağış lafı yüzünden seyircilerden özür diledi'' zanneden bir grup salak orgazm oldu o kadar.
halbuki konumuz u2 acaba ''stuck in a moment'' söyleyecek mi? aaa ulan sahneye bak a.na koim adamlar yapmış şaşkınlığında konser izlemek varken, şimdi birilerinin gerçeği olan ve maruz kaldıkça kendimi yalnız hissettiğim şeyin ortasında, sıkışmış buldum. stuck in a moment dinelemeyi beklerken kendimi koca stad üzerimden geçiyomuş gibi sıkışmış hissetmem de hiç ironik falan olmadı ayrıca.

yaşasın sevgilim oldu mektubu'ma bu sene, önümüzdeki kış için planlarımdan bahsetmemiştim. şimdi vakti geldi: hayatın en azından bana böyle olma ihitimaliyle uyanmam için mecburen sen de orda olmalısın. (yapcak bişe yok) tabi bundan haberin olabilmesi için mektubumu bizzat adresine iletmem gerekecek.

2010-08-28T12:22:00.000+03:00

yine olmasın lütfen demek için çok geç sanırım. şimdi bana düşen kendi işime bakmak. bi başka-sı-ları olmayacak hayatımda, ''.... rağmen ...... oldu'' ların kahramanı ben olucam bu sefer. (bu nelaa! eski kocası tarafında aldatılan iclal aydın şeysi gibi oldu)
geçen gün içme değen'le yazışırken şöyle bi cümle kurmuştum: "hayatı olduğu gibi kabul ediyomuş gibi yapıyorum. yoksa aslında içimde herşeyin hesabını tutan dünyanın en büyük tücar kafalı orospusu var." yazması kolaydı. buna cevaben o'nun yazdıklarını okuduktan sonraki kısmı biraz yorucu oldu elbet ama içe değmek böyle bişe sanırsam...
ağlaksan gelme kafası
anne ben eyleme gidiyorum!
saat: 15:oo tünel meydanı

2010-08-25T09:39:00.000+03:00

bu fotoya dikkatli bak demek isterdim ama herşey çok açık...çok zorlamaya gerek yok. bi bak sonra sonra unutmak için desteğe ihtiyacın olursa bi feysbuk sayfasına girip birilerinin orda burda poz vererek çektirdiği şahane fotolara bak, derin nefes al, temiz havaya çık falan... ne biliiim sorumluluk sana ait işte.

geçen gün gittim vesikalık fotoğraf çektirmeye... sabah saat 9:00. henüz uyanmamışım tabii sonra saçlarımı yine taramadığım gibi içinden çıklımaz porsukluğunu da kamufle etmek için toplamışım arkadan. neyse gittim fotocuya dedi ki ''istersen makyaj yapabilirsin'' o ana kadar hayatımda ne kadar uzun zamandır makyaj denen şeyin ne demek ve hayatımdan ne kadar uzak olduğunu hatırlayıp sevindim ama sonra içimde de dedim ki ''ulan göt gibi yüzüm e adam haklı azcık renk gelsin istedi''. ulan hale bak herif orda beni beklerken ben de elimde fırça oramı buramı boyiicam... fantaziye bak! gerek yok yapalım sabah sabah şipşak bitsin dedim. sonra ''makyaj istemez de saçlarımı düzelteyim'' dedim. tokayı bi açtım amaaaannnnn saçlar benden inat. ayrıca o saça çıtır olmuş denmez '' sen misin saç taramayan al sana allahın gazabı'' der gibi bi karmaşa çıktı ortaya. dedim sikerim yaa ne saçı ''çek abi sen şöyle en hızlısından bi vesikalık olsun bitsin, ne için kasıyorum'' oturdum tabureye. lan a.ına koim sanki güzellik yarışmasına göndericez fotoyu, bin kere çekti. ööle dön bööle bak kafayı kaldır, gül.... bittim. dedim ki yeter olduğu kadar, zorlamaya gerek yok sabahın bu saatinde sana yazık. sonra gittik bilgisayarın başına abi en teknolojiğinden atraksiyonlar yapıyo fotoya. göz altlarındaki şişler, sivilceler, güneş lekeleri derken bi badana işine girdi bilgisayar başında. off be dedim hani acele vesikalık çektiriyoduk bea! bitmedi. abiye şöyle afillisinden bi foto al desem heralde bi gece öönceden kampa girip güzellik kürü falan yapıp sabahına da şova geçicektik. yine dedim ki ''güzel abiicim kasma alt tarafı bi vesikalık'' abi de dedik ki '' bu benim işim yau uğraşmıyorum'' o zaman dank etti adam gerçekten işini yapmaya çalışıyo sabahtan beri ama ben onun kadar motive olamadığım için sabahın o saatinde abinini işini yapabilmesindeki en büyük engeldim. ''insanla çalışıyosunuz işiniz çok zor kardeş'' diye taksiciyle muhabbet kurmaya çalışan insanlar geldi aklıma. abinin işi çok zor valla insanla çalışıyo. neyse, rotuşlanmadan önceki hali ile sonraki hali arasındaki tek fark renkleri olan fotodaki şey (ki galiba ben rotuştan sonra harikalar yaratılmış bi eser bekliyordum sanırım) hayatımda gördüğüm en komik şeydi. o şeye bi kelime yok, şey işte. içimden çok taşşak geçtim kendimle. o ne be? insan mıyım ben?

sonra bi otobüse bindim. karşıma 2 tane çocuk oturdu. e tabi bakıyoruz birbirimize ara sıra. sonra vesikalıkları hatırlayıp içimden kalkıp çocukların yanaklarından öprerk ''kardeş sizi tebrik ediyorum, karşımda nasıl gülmeden 15 dakikadır oturabiliyorsunuz? sabrınım hayrınıza demek istedim. bu kafaya bakıp da bi insan nası gülmekten kopmaz valla bravo.

bi ara evdeki nintendo ds ile kendimin maskeli komik fotolarını çekip feysbuka koymuş sonra da ''ulan bunlar çok salak oldu kaldırayım'' demiş ve yok etmiştim. gerek yokmuş ki ben zaten gün içinde de öyle dolaşıyomuşum. fotoları bulursam buraya da koyarım.

''kgemilere bakğın bi de kğola için'' hatii baqkiiim :)

2010-08-16T02:09:00.001+03:00

bazen içime salak gibi his gelio ve herkes beni sevsin istiyorum. sonra kendimden tiksiniyorum. ne ööle vıcık mucuk ığğğk!
bazen de sırf çabaladığım için ''benden geçmemiş'' olduğuna kanaat getirip kendim olduum için böbürleniyorum.
ay çok malım yaa!
hayır olunca n'olcak? oluyo geçiyo.
seviyo bitiyo
geçiyo geliyo
''ben yaptım olu'yo''
olunca da ''nesli'' yapıo.
duramıyorum
e sodaaaaa iç!
vıcık ığğk mök!

2010-08-01T19:12:00.000+03:00

9 iyi
ne biliiim ben bea!
neslicim bazen çok tatlı oluyosun ama şey olunca da...
ne!
kaç?
yok 5 :)
sıcaktan oluyo desem bahane, her şeye bi bahanem varmış ya. bi de hep ben bilmem beyim bilirciymişim ya! hastr lan!
hızımı alıp da yazayım diye saçmalıyorum ama olmadı.
sıcakta olmuyo neslicin. neyse zaten soğukken de çok hayrını görmedik.
neyse ben şööle 2 kilo 300 gram kadar alayım yağsız tarafından, ızgaralık hem de...
anlayabilene aşkolsun!
ayyyğğğğhhhhh sıcağğğk.
anna'nın hediye etiği lokomotifçi lukas ve cim düğme isimli çocu romanının ilk kitabını bitirdim. artık bi alman'a alman mısın diye sormayacğım çünkü alman olmanın ne demek olduğunu temelden idrak edip felsefesini içimde hissettim roman sayesinde. ulan insan çocuk romanın da adaleten sevgiden paylaşmaktan bahsederken çocuğu insan yerine koyar mı hiç? anlasın diye günlük olaylardan basit örnekler verir mi? ejderhayı öldürmezsin ama ejderha da aklı başına gelince bilge olmaya karar verir mi? bizde olsa yaptıklarından çok pişman bir şekilde bir daha asla kötü olmayacağına yemin eder ve ömrünün sonuna kadar çevesindekilere iyilik getirmek için ömrünü heba eder hatta bazen kendini aptal yerine bile koyar. biz böyle bildikk valla. türkler gibi aptal, 2 ayaklı ama aslında penguen sanıp vıcı bıcı yaptığımız bi yaratık yerine konan çocuk denen şey, metroda durakları anons eden kadının ses tonuyla ''ellerimizi yıkamadan masaya oturmuyorUZ'' kadar manasız öğütlerle kel oğlan dinledi uzunca bi süre. aman neyse ne işte! neyseki öğrendiklerimi unutmaya başlayalı çok oldu. herkesin unuttupu kendine valla! ben bilmiyor olduklarımla çok mutluyum.
hadi kodum.

2010-07-29T19:58:00.001+03:00

insanın TELEFON REHBERİ ile kavga etmesi ne zormuş be!

2010-07-10T19:38:00.000+03:00

her zaman bi çekmecem bi kutum ya da hiç kullanmadığım ama ağzına kadar dolu bi çantam olur. içinde de atmaya kıyamadıklarım...burda da öyle cümleler var. hepsi diil ama bazıları çok kıymetli. kurması çok zor, silmeye kıyamadığım... vücuduma yazarak dolaşmak hatta bazen tüm gün aynı cümleyi tekrarlayıp etrafımdaki herkese duyurmaktan öte ezberletmek istediğim...
yavaş olmak lazım. bu ne ben'ci(l)lik. ''dünya nesli olsun'' yaşını çoktan geçmiş olmalıydım.
aman da amann! oh ohh miss. mis olmasına mis de sıcaklar bitirdi bizi be sevgili :) her gece fizan'da uyu uyu ne zamana kadar! kış da sevmem oysa ki. neyse artık. makul nesli'yim ya anne gibi olgun davranmak zorundayım artık bu durum karşısında.
bi takım kızlar gelmiş kifoz'a ziyarete :) hoş gelmişler. biraz utandım ama hoşuma da gitmedi diil. aman aramızda kalsın kızlar... facebook'a düşersek biterim utancımdan.

2010-06-30T21:59:00.000+03:00

oysa ki bambaşka bi melankoli hayal etmiştim yatağıma yattığımda gidişinin ardından bu gece. sen gitmiş olacaktın -ki aylar önce gitmiştin aslında- ben de ardından bedeninin orada olmayışıyına gücenip ''hayat'' diyecektim en fazla! ama şimdi bir tek kelimem var aklımda ''hata''! insanlar kendi canları yandığnda güvenli olana koşup ''acıt acıtabildiğin kadar'' oyunu oynarken yuh bea! dedim hep. vücudumun her yeri acırken şimdi, sen gittin ya! arkandan keşke birer köpek olsaydık da birbirmizi ısırıp etlerini koparsaydık hayatta kalma iç güdüsüyle, o zaman bu kadar acımazdı her yerim diye kanırıyorum.

nefes alıp verdiğin yerde olmaktı belki de tek bahtsızlığım.

açık sözlüydün, ben yakmış olsam canını beni bu kadar üzmeyi hakedecek, söylerdin mutlaka. son düzlükte kura çektin ve tabii ki bana çıktı ve elindeki koca taşı indiriveridn. tm isabet tebrikler.

''gerek yok neslicim bişe yapmamıza''!! evet bence de gerek yok. gerekli olduğundan değil, canım muhabbetinle vedalaşmak istediğindendi tüm telaşım. neyse ki telaşa mahal yok sakin ol''u senden duymuşken hep, gider ayak öğretmiş de oldun en bilmiş tavrınla.

giden ilkkişi değilsin sırf aynı yerde nefes alıp verdiğimiz için gitmenin acısını benden çkaran, neyse ki son da olmayacaksın, her seferinde canım yanarken ''insanlar bu kadar acımasız ve bencil olamaz ben geç anladığım için hayatta kalma şartı 101'i öğrenmeyi...

şimdi devam edebiliriz hayatlarımıza en açık sözlü, pozitif kukulu pipili hallerimizle.

nasıl olsa sakinleşince üzerince konuşuruz medeni insanlar gibi di mi? insanlık hali çünkü, hepsi bizim için: gelir, geldiği yerin rüzgarıyla etrafında ne ar ne yok savurur. güneş açınca medeni oluşumuz gelir aklımıza ve konuşuruz insalar gibi. di mi ya!

ben bu gece, kapnın önünde uyuyup her bulduğu delikten içeri girip no:1'in kapısına kamp kuran ilhan köpek olmak istiyorum. sadece havlamayı ve hayatta kalmak için ısırmayı bilen ilhan köpek...

bi bira da benden canım arkadaşlarım. hayat hepimiz için bu geceden sonraki gibi devam edecek nasılsa.

2010-06-25T01:36:00.000+03:00

bi yerde bi düğme var
basasım geliyo
yerini bulamıyorum
external bi çözüm olabilir mi diye düşünürken
birden aklıma
dalgalı saçlarım
paytak adımlarım
şaşkın bakışlarım
gülüşüm
hayalini kurduklarım
talihsiz serüvenlerim
geliyo.
o zaman biraz sakinleyip
oh diyorum
hala hissedebiliyorum
sakin
bugün bana
yarın ola hayrola
tanıdık gelirse eğer tüm bunlar bi gün sana bil ki bu sayfada gezinmişsin ve aslında o benim

2010-06-17T01:28:00.000+03:00

kimsenin nesli'si olmak istemiyorum.

ne duymak ne görmek ne...

yoruldum duymaya ve görmeye çalışmaktan.

elimle tutup gözümle göremediğimin peşindeyim

ne yazık ki siz de mevcut değil.

yormayalım

keza bende ses kalmadı

alanım da yok gelene yaşatacak

çok sıkıldım her seferinde hissettiklerim yüzünden suçlanmaktan

ben kimseye niye diyo muyum ki bana, çevreye verdiğim geçici rahatsızlıktan ötürü -ki tahammül denen şey gözle göremediğinden gelir ne yazık yoksunuz ondan da- sürekli hayal kırıklığı sesiyle medet umarcasına kendini anlatma çabası.

ciğerini bilmekle olmuyo işte!

kimsenin nesli'si kendimin olmak istiyorum.

2010-06-14T00:26:00.000+03:00

Uzun zaman sonra, özlediğim ve tükendiğini sandığım herşeyin hala içimde olduğunu ve gerçek kalabildiklerini yeniden hissettim. Huzur böyle bişe diye düşündüm bu sabah duş alırken ve çıkınca Nazlı'ya anlattım. Çok taşşak geçti ''ne bizim banyoda huzurlu mu hissettin'' diye. Banyoyla da ilişkilir olabilir tabi ama üzerine konuşmak anlamsız şu saatten sonra.

2010-06-04T11:38:00.000+03:00

pasaportumu vizeciye verdim.
2 gün sonra aradılar ''sizi konsolosluktan çağırıyolar, bi aksilik olmalı çünkü sebebini anlamadık'' dediler.
bende gittim (tabi bu 2-3 gun icinde olan yuzbinatmisuc cakma komik olayi anlatmiyorum bile)
gorusmeye girdim...
önume 3 tane pasaport uzattilar ayni tarihlerde vize isteyen 3 tane ''neslihan öztürk'' pasaportu...

e ben naapim şimdi bu durumda!
artık hiç sormuyorum neden ben diye, şaşaırmıyorum...
nesli misin? EVET amına koim bi türlü kurtulamadım şu komik hallerden...

2010-05-31T00:27:00.000+03:00

BULDUM! (galiba) neye bozulduğumu buldum.

ZAMAN!a

tabi bu sefer de açıklaması çok zor. önce 30 oldum ya ondan diye dolandım ortalıkta ama ''ne alakası var nesli, ne zaman böyle dünyevi şeylere takar oldun'' diye sorarken kendime, cevabım olmadığı için ''30 oldum ondan'' diye gezdim bi süre. 30 olmak da zamanla ilgili ama öyle bişe diil bu sıkıntı. 30 olduğumda gündemime girmiş olması elbette tesadüf değil ama derdi olanla değil olma şekliyle ilgili...

''dün gibi gelen''i yaşarken şimdi; o dündü madem neden bu günün gelmesini bekledim ve o dünken söyleyemedim? şimdi ne dün kaldı ne de dünden kalanlar. ööle kendi başıma içlenip anneannem gibi gücene gücene ağlıyorum... hala geçmemiş olabilir mi acısı diye düşünürken -başından beri acıttığını kabul edemeyip- ne zamanki gerçek acılar hissedene kadar inkar ettimse de olmamış. şimdi kabul etmek, sonra yüzleşmek, sonra kavga etmek ve en son umutmak istiyorum.

zamana bozuluyorum çünkü ben erteledikçe, o hılzlandı gibi... şimdi bi bakıyorum üzerinden 149 bin sene geçmiş ben hala ilk gün ''şimdi diicem'' ''yarın yapıcam''larda kalmışım... hem de o zaman bi tarafım hep, ''bitse de gitsek'' kafasında, aradan zaman geçince nasılsa geçicek diyodu.

1. mesela: haziran'a 24 saatten az kaldı! n'olucak? hani haziran gelinceydi... biliyorum n'olcaanı. bi sikim olmiicak çünkü ben aynı nesl'yim.

2. mesela: 7 kilo almamın üzerinden 1,5 ay geçti! n'oldu? hani? 60'ı da geçmişim :S

3. mesela: eylüle 3 ay kaldı! -köpek alıp sevgilimle kalmayı köpeğe tercih edicektim- n'olcak? hiç! 57. kere kıçımın üzerinde aynı pozisyonda kalıcam.

4. mesela: artık evdekileri daha sık ziyaret edicem! n'oluyo! 8 günde bir akşam, haftada 3 kere telefon.

bunlar görünen gündelik 9binküsür meseladan sadece 4'ü ki bi de ''sustukça konuşan'' kafası meselaları var, evlere şenlik.

gün içerisinde yüksek sesle 500-700'den fazla cümle kurmuyorum galiba... iyi geceler dilerken her neredeysem, ertesi gün kuracak olduğum cümleleri de merak etmiyoru çünkü çişimin gelmiş olmasıyla alakalıdan öteye gidemeyip, alo'dan ve sorulan soruların cevaplarından ibaret olacaklarını bilerek uykuya dalıyorum.

kendime yaptığımı başka kim kime kıyıp da yapabilir acaba!

tüm bunlar geliyoken bi yandan da binseksenaltı tane komik şey geçiyo aklıdan... iteyerek yapmıyorum bunu. 24 saat hiç durmadan kussam hepsi geçicekmiş gibi...

bir iki gün önce dolaplarmı temziledim ondan böyle oldu galiba!

acaba manasız sözler verip kendimi kandırmaya çalışmasam herşey (birleşik mi yazılır nesli! aynı soruyu bi günde 977 kere sormayı başarabilenlere selam olsun) daha kolay olabilir mi?

-hmm bu söylediğinden herşeyin daha kolay olmasını istediğin sonucunu çıkarabilir miyiz?

*herşeyin diil elbette ama ...

-bi daha soruyorum!! ''BU SÖYLEDİĞİNDEN HERŞEYİN DAHA KOLAY OLMASINI İSTEDİĞİN SONUCUNU ÇIKARABİLİR MİYİZ?

*konumuz bu diil ki sana n'oluyo da hemen ''cevabı 30 kelimeyi geçmeyecek şekilde cevap veriniz'' moduna girip hayattan bunalmış baba asabiye yapıyosun!

-ben asabilyet yapmıyorum, çok basit bi sordum (soru bir kere daha, en belirgin vurgularla, üstten bi yerden bi kere daha tekrarlanır.)

*''bi siktir git'' amına koim doktora geldik de karın ağrım ne zaman şiddetleniyoyu mu bulmaya çalışıyoruz ki bu manasınz can sıkıcı ses tonuyla sana cevap vermek zorunda hissediyorum kendim..

-neyse unutalım bunları, gergin olmanın ne manası var canım ''ne güzeliz'' aslında.

*hehehe! evet ben bir mal ve kuş beyinli olduğum için de tüm olanları 2 saniye içinde - ya koca bi suçluluk duygusuyla ya da söylenen herşeye 1 saniyede kanmayı başarabilen tek insan ünvanıyla- unutarak

güftesi ZAMAN'ın akışı, bestesi de içime vermeyi kendime bir borç bilirim tarafından yaratılmış şarkıyı söylemeye başlarım.

belki de son zamanlarda herşeyi unutup hiçbir şeyi de aklımda tutamama nedeni sürekli bir şarkı ezberlemek zorunda kalışımdandır! kim bilir?

2222 bilir.

şarkı yaz 2222'ye gönder, beynin dursun.

''annen kifoz''

küfretme lan!

lan sus lan*

şş bana bak!

la hassikk...

şş olm sen kime...

sana ne lan göt!

biri kese atsa off var ya nası rahatlarım aslında.

kendime yeni bi nick buldum kullanmaya utandım ergen şeysi gibi geldi ben de bütün şifrelerimi o yeni bulduğum şey yaptım. ''nslable'' bu ne la! bu geyiklikle benden anca mor t-shirt olur.

zaten artık canım başka da bişe olmak istemiyo! 23.647 kere söyleyip bi sikim olamadıktan sonra hiç hevesim kalmadı. şöyle iki geyik olalım da keyfimizi bulalım ya :) her söylenene inanınca insan böyle oluyo sanırsam...

bi keresinde de emre tarımcıoğlu ''siz benim sandığımdan da yenisiniz'' ''benim evde bi sandığım var ondan bahsediyorum''.... gibi bi espri yapmıştı bak şimdi aklıma o geldi.

şimdi annem olsa bıdır bıdır anlatsam.

2010-05-13T23:36:00.000+03:00

Başka adreslerde başka haberlerle başka planlarım vardı. Yarın ölüp gitsem yada herşeyi unutsam onlarda benle ölür yada unutulmuş olur. Üzülür müyüm? HİÇ! Büyük harflerle yazdığım için üzülürüm sanılmasın lütfen :))) Son günlerde sikilmiş totoyla davanın zaman kaybı olduğunu bizzat kaybettiklerimle yaşıyorum keza! Bazen zaman çok kısa geliyo! Aklıma BENiM hoşma giden CANIMIN istediği şeyler geliyo ama!!! HAYAT başkalarının peşinden sürdü beni! şimdilerde CAN'ım onun ACI'sını ÇEK'iyo. Yörük'ten apartıp şöyle bişe yaptım... Cengiz Kayhan ilham kaynağım oldu...

Open publication - Free publishing - More yasasin

Dışarıda şahane yağmur var heee!! Pek keyiflendim şimdi. Bugün bi de Avi'ye ilk tanıştığımızda küstah bulduğum için kendisine uyuz olduğumu ama gün geçtikçe fazlasıyla hoşlanmaya başladığımı yüzüm kızararark itiraf ettim. Feerat Çakaloz yanımda olmasa sööleyebilir miydim bilmiyorum ama...
Aman neyse şimdi yaşasın kütüphane