04 April 2011

en son ctesi sabah uyanmistim 8'de
sonra odev valiz anne baba opusmesi derken gece uyumadan pazar sabah 8 de yola ciktik...
coook uzun oldu yol! neyse ki ilaç almadan atlattim yolculuğu. az evvel uğur hesapladı 59 saat falan olmuş. en son bi inmeye yakın eeee sikerim la! bu ne böyle sallan sallan bitmedi diye darlandım. neyse ki arkamda uğur vardı da sakinledim :) comfort suites'te başladık işte en ironiğinden. (http://www.comfortsuites.com/hotel-chicago-illinois-IL352)
havaalanına giderken alemdar'a başladıysa bitmiştir! 3 nisan oldu geçmiş olsun demiştim. şimdi olcak bitcek. karnım tok sırtım pek. yanımda hiç pantolon getirmemiş olmanın dayanılmaz haififliği ve dünyanın en komik ekibiyle başlıyorum.
alemdar olmak vardı bu hayatta. ya da evren :) olmak istedikleri ya da istemedikleri yerlere full of emotion ile tepki veren insan modeli! alemdar: böyle ben bi havaya girdim diyo, ıslık çalıyo, orjinal anlarda orjinal yorumlar yapıyo. evren erken gidicekmiş şimdi washington'a valiz taşı bi daha yerleş git gel uğraşamam dedi. o da haklı. insan neyi neden yaptığını 1300 sene önce düşünmeyi bırakınca ona her yer çalışma masası zaten! çiğdem ayşe tatlı, her şeye uyuyolar. melda desen zaten gülücüklü enerji bombası, uğur istikrarlı olma konusunda annneme bile 100 basar. ben gelir gelmez kaldığımız yerin kapısında diyalogların en komiğine başrol oldum. bi de yunus erme var. herkes o yokmuş gibi davranmaya çalışıyo bazen melda ''ne demek istedin anlamadım'' diyerek include etmeye çalışıyo. yorulunca bırakcak. biraz stockholm'e benzettim burayı. daha yüksek binalısının sıcak versiyonu. ilk kez telefonumu kullanmadan survive etmeye çalışıcam. bi de içimden sürekli aynı kelimeyi tekrar etmekten vazgeçip aklımı verebilirsem şahane olucak. hayırlısı.
east lake street suit 1020'de 10 gün çalışma! hadi bakalım :)




Post a Comment