08 October 2007


... ve 9 sene sonra posta kutuma bi mail düşer. Sonraları bitip birilerinin hikayesi olan hatta 3-5 yerde de yayımlanan bi hikaye...Aynen şöyle başlamıştı;
Neden yürümeye başlamaktan korktuğunu şimdi daha iyi anlıyor.Korktuğu aslında bilmekten kaçtığı şeylerdi.Daha doğrusu olacağını bildiği gerçeklerdi.Ama oturup beklemenin bir anlamı yoktu ve kalktı.... adım atmaya başladı.Küçük adımlardı ama en azından oturduğu ve kaybolduğu suskunluktan bir parça bile olsa uzaklaşmaya başlamış ve başarmıştı.Sesini duyduğu kalabalığa yaklaşıyor ve yaklaştıkça korkuyordu.Gideceği yerde belki daha da yalnız kalacaktı ama en azından kendi olmayı başaracak ve yaşamayı öğrenecekti.Doğru insan olup,doğru insanı
bulacaktı.....Yeterince yürümüştü (şimdilik).Artık uzaktan gördüğü ve içlerinde olmaktan korktuğu kalabalığın tam ortasındaydı. (OYUN O’NUN İÇİN YENİ BAŞLIYORDU)
..................................................
Başı gibi geyik değildi geri kalanı, 3 kuruşa 5 parça teenage geyiği de...Kim bilir nerde şimdi?
Nerden çıktı şimdi bu? Bi de neden şimdi? Şaka gibi oldu. Devamı gelmekte. Şimdi olmasın n'olur. Bunun için çok yorgunum. İstemiyorum yazmak. Kısa kısa iyi böyle blog köşelerinde. Uzatmayalım Neslicim.
Post a Comment